Jak przygotować dziecko do wizyty u psychologa?

Często pierwszej wizycie u psychologa towarzyszą różne emocje, skrępowanie i obawy – jest to normalne , większość z nas obawia się rzeczy nieznanych. Tyczy się to zarówno dorosłych jak i dzieci. Do konsultacji z psychologiem nie trzeba się jakoś szczególnie przygotowywać. Warto jednak przypomnieć sobie kilka kwestii z historii rozwoju dziecka. Bardzo prawdopodobne jest, że padną pytania dotyczące przebiegu ciąży, porodu, parametrów urodzeniowych dziecka (waga, długość, liczba pkt w skali Apgar), czasu kiedy dziecko zaczęło siadać, mówić, chodzić oraz pytania dotyczące stanu zdrowa dziecka aktualnie i w przeszłości. Dobrze jest też zastanowić się nad tym co w dziecku niepokoi nas najbardziej oraz jaki jest cel wizyty u psychologa i nasze oczekiwania. Opowiadanie o swoich lub dziecka problemach nowo poznanej osobie może być trudne. Pamiętając jednak o tym, że nadrzędnym celem jest dobro dziecka, zachęcałabym do otwartości i pełnej szczerości. Jeśli chodzi o przygotowanie dziecka do wizyty, to najważniejsze aby rozmawiać o tym z dzieckiem szczerze i nie oszukiwać go. Należy z odpowiednim wyprzedzeniem poinformować córkę gdzie i kiedy się wybieracie, oraz powiedzieć jak może przebiegać spotkanie z psychologiem. Nie podała Pani wieku córki, natomiast treść komunikatu trzeba dostosować do wieku dziecka. Jeśli jest to przedszkolak można powiedzieć np. „ W czwartek po południu jak wrócisz ze szkoły to chciałabym abyśmy poszły do poradni/gabinetu gdzie spotka się z tobą pani/pan psycholog, która/y chciałaby Ciebie trochę poznać, dlatego będzie Cię pytała o różne rzeczy. Będziesz mogła się tam pobawić, porysować i pograć w różne gry.” Starsze dzieci należy zapewnić o naszych dobrych intencjach można wtedy powiedzieć, że pani psycholog pomaga dzieciom w rozwiązywaniu różnych trudności, może będzie miała jakiś pomysł jak poradzić sobie z twoim zmartwieniem (tu możemy też nazwać problem dziecka np. zasypianiem, moczeniem się, kontrolą złości, kłopotami w szkole itp.). Przestrzegam przed obciążaniem dziecka poczuciem winy i wysyłaniem dziecka do specjalisty „za karę”. Nie wolno mówić do dziecka nic w stylu „ Nie mam już do ciebie siły, nie mogę już sobie z tobą poradzić, musimy iść do psychologa”, „Uprzedzałam cię, że jeśli dalej tak się będziesz zachowywał to trafisz w końcu do psychologa”. Inną kwestią, którą warto też poruszyć jest fakt, że dzieci często „zarażają się” zdenerwowaniem i obawami rodziców związanymi z wizytą u specjalisty, dlatego warto aby rodzic o swoich emocjach powiedział na wstępnej konsultacji. Wyrażenie swoich obaw pomoże w późniejszej spokojnej rozmowie z dzieckiem. Niekiedy uczucia dorosłych (np. wstyd i lęk, związany z zachowaniem dziecka) mogą powodować, że rodzice mówią do dziecka „masz być grzeczne w gabinecie u psychologa” lub „masz się tam dobrze zachowywać”. Takie komunikaty dezorientują dziecko, wzbudzają w nim lęk oraz utrudniają kontakt z terapeutą i właściwą diagnozę problemów.