Jak przeżyć żałobę i stratę, że nigdy patriarchatu nie stworzy się co najwyżej związek partnerski.

Dzień dobry,
rozumiem że straciła Pani nadzieję, że z patriarchatu może powstać związek partnerski... tak zrozumiałam Pani wiadomość. Trudna sytuacja i mało wiadomości aby móc rzetelnie odpowiedzieć. Jedyne co mogę polecić to psychoterapia własna. Pomoże Pani znaleźć kontakt z Pani potrzebami i z wsparciem terapeuty zadbać o nie w swoim życiu. Mam nadzieję, że zadba Pani o siebie.
Pozdrawiam serdecznie i życzę powodzenia,
Emilia Szymanowicz

Witaj, jest to kwestia swoistej żałoby według mnie więc ja zachęcam do przepracowania owej rzeczy z terapeutą. Główną rolę w moim odczuciu gra akceptacja i pogodzenie się ze stanem rzeczy. Pytanie też, co to robi Pani/Panu i jaka jest reakcja otoczenia oraz co podyktowało do takiego stwierdzenia. Pozdrawiam serdecznie.

Dzień dobry,

Trudno jednoznacznie odpowiedzieć na Pani pytanie. Myślę sobie, że konsultacja z psychologiem byłaby szansą na przyjrzenie się temu jakie ma Pani przekonania na temat relacji oraz pojawiającym się w związku z tym emocjom.

Z pozdrowieniami,

Karolina Maciejewicz

Brzmi to jak żałoba po wyobrażeniu o życiu i tożsamości — tracisz nie tylko model relacji, ale też poczucie kierunku i znaczenia, więc pojawia się smutek, złość i pustka; te emocje są naturalne, bo mózg opłakuje „przyszłość, która się nie wydarzy”. W żałobie nie chodzi o przekonanie siebie, że to było nieważne, tylko o powolne oddzielenie wartości (bliskość, wpływ, odpowiedzialność, bycie potrzebnym) od jednej konkretnej formy, bo one nadal mogą istnieć w relacji partnerskiej, ojcostwie, wspólnocie czy pracy, choć inaczej niż planowałeś. Pomaga ograniczenie ciągłego roztrząsania, zapisanie czego dokładnie Ci brakuje w tym obrazie i codzienne małe działania dające realne poczucie sprawczości — żałoba kończy się nie wtedy, gdy przestajesz tęsknić, ale gdy zaczynasz budować sens tu, gdzie naprawdę jesteś.