Jak powiedzieć koledze z klasy, że mi się podoba i się w nim zakochałem i czy to wogule dobry pomysł

Pierwsze zakochanie w wieku osiemnastu lat to moment wyjątkowo intensywny emocjonalnie, który wiąże się z ogromną radością, ale też z naturalnym lękiem przed odrzuceniem i niepewnością co do dalszych losów ważnej relacji. W tej sytuacji kluczowe jest, abyś w pierwszej kolejności zadbał o swój własny komfort psychiczny, gdyż tłumienie tak silnych emocji przez dłuższy czas staje się ogromnym ciężarem, który może negatywnie wpływać na Twoje codzienne funkcjonowanie. Warto pamiętać, że seksualność jest procesem niezwykle płynnym i to, że w tej chwili nie potrafisz jednoznacznie określić swojej orientacji ani orientacji kolegi, jest całkowicie naturalne, dlatego nie warto niczego z góry zakładać ani nakładać na siebie presji definitywnych rozstrzygnięć. Ponieważ postrzegasz przyjaciela jako osobę bardzo tolerancyjną i otwartą, być może bezpieczniejszym oraz mniej stresującym krokiem niż bezpośrednie wyznanie głębokiego zakochania byłoby rozpoczęcie rozmowy o Twoich własnych przemyśleniach na temat Twojej tożsamości i seksualności. Takie podejście pozwoli Ci wybadać grunt i sprawdzić jego reakcję na sam temat bez narażania relacji na nagły wstrząs wywołany silną deklaracją uczuciową, na którą on może nie być w tej chwili gotowy. Musisz mieć świadomość, że nigdy nie mamy pełnego wpływu na to, jak druga osoba zareaguje ani jakie będą ostateczne następstwa naszego wyznania, ponieważ odpowiedź przyjaciela zależy od jego wewnętrznych przekonań i emocji, na które nie masz bezpośredniego przełożenia. Wyjście ze strefy komfortu zawsze wiąże się z ryzykiem zmiany dynamiki związku, jednak szczera rozmowa o tym, co czujesz i kim jesteś, może przynieść Ci ogromną ulgę oraz klarowność, której obecnie tak bardzo potrzebujesz. Jeśli będziesz chciał, zapraszam na konsultację – stacjonarną lub online – gdzie w bezpiecznych warunkach możemy przeanalizować Pana sytuację i krok po kroku ułożyć realny plan działania.

Dzień dobry,

Problem który Pan opisuje przeżywa wiele osób LGBTQ+. Myślę, że najlepiej będzie jeśli zrobi Pan najpierw coming out przed nim lub otoczeniem i zobaczy Pan reakcję, oczywiście pod warunkiem, że ma Pan na to przestrzeń. Niemniej jednak zachęcam do tego - badania pokazują, że osoby LGBTQ+ po dokonaniu coming out'u mają o wiele wyższy poziom zadowolenia z życia.

Co do Pana orientacji - myślę, że warto ten temat poeksplorować i zastanowić się jak się Pan czuje w stosunku do niej. Jako osoba LGBTQ+ może Pan podlegać stygmatyzacji ze względu na swoją orientację jednak proszę pamiętać, że nieheteronormatywność jest normalnym wariantem ludzkiej seksualności i jest wartościowa.

Pracuję terapeutycznie z dziećmi i dorosłymi, także LGBTQ+, jeśli ma Pan potrzebę, to mogę pomóc Panu przepracować Pana problemy.

Pozdrawiam
Wojciech Jerchel

To, co przeżywasz, jest bardzo ludzkie i bardzo normalne — zwłaszcza że to pierwsze zakochanie i dotyczy kogoś naprawdę dla Ciebie ważnego. Już sam fakt, że tak uważnie myślisz o jego granicach, swoich emocjach i możliwych konsekwencjach, świadczy o Twojej dojrzałości.
Kilka rzeczy warto tu spokojnie uporządkować.
Po pierwsze: Twoje uczucia są w porządku, niezależnie od tego, jaką ostatecznie nazwę kiedyś nadasz swojej orientacji. Na tym etapie życia naprawdę nie trzeba wszystkiego wiedzieć ani definiować. Można po prostu czuć — i to, co czujesz, nie jest ani „dziwne”, ani niewłaściwe.
Po drugie: masz rację, że mówienie wprost „zakochałem się w tobie” może być dla drugiej osoby intensywne, zwłaszcza jeśli nie ma jasności co do orientacji i wzajemności. Delikatność, którą intuicyjnie wybierasz, jest dobrą drogą.
Jeśli zdecydujesz się coś powiedzieć, warto:
mówić o sobie, a nie stawiać go w sytuacji presji,
zostawić mu przestrzeń na reakcję, jakąkolwiek by ona była.

Po trzecie: warto uczciwie powiedzieć też o ryzyku — bo ono istnieje. Nawet przy największej tolerancji może pojawić się konsternacja, dystans albo potrzeba poukładania relacji na nowo. I to nie oznacza, że zrobiłeś coś złego. To oznacza tylko, że druga osoba też ma prawo do własnego tempa i emocji.

Z drugiej strony — tłumienie tego w sobie, kiedy mówisz, że „nie wytrzymasz”, też ma swoją cenę. Czasem powiedzenie prawdy nie jest wyborem „bezpiecznym”, ale bywa uczciwym wobec siebie.

Na koniec coś bardzo ważnego: to, że piszesz „nie mam z kim o tym porozmawiać”, naprawdę ma znaczenie. Samotność w takich emocjach potrafi bardzo obciążać. Jeśli poczujesz, że to wszystko zaczyna Cię przerastać — poszukanie rozmowy z psychologiem albo inną zaufaną, neutralną osobą nie jest oznaką słabości, tylko dbania o siebie.

Niezależnie od tego, co zdecydujesz:
Twoje uczucia są ważne.
Masz prawo do ostrożności.
Masz też prawo do szczerości — w swoim tempie.

Ważnym aspektem utrzymywania zdrowych relacji różnego rodzaju jest szczera rozmowa. Posiadanie wątpliwości jest naturalne. Warto podejść do sprawy na spokojnie i zacząć od otwartych rozmów związanych z własnymi preferencjami. Nawet jak są wciąż odkrywane. Ten kolega podczas takiej szczerej rozmowy też mógłby się otworzyć i to by wyjaśniło część z niepewności. Sam dobór słów nie jest najważniejszy, a szczerość i pokazanie własnej perspektywy. Dobrą metodą jest opowiedzenie historii. Pewnej narracji jak doszedłeś do wniosków o własnych preferencjach. Jeśli czujesz się zblokowany przez strach, masz objawy fizjologiczne pokroju problemów ze snem, tiki nerwowe, obniżoną koncetrację, to polecam najpierw od wizyty u specjalisty by przepracować negatywne schematy przed wchodzeniem w etap związany z wyznawaniem uczuć.