Jak pokonać zaburzenia psychiczne w wieku 16 lat?
Witam, odkąd pamiętam mam silne huśtawki nastroju, niestabilną osobowość, czarno biały sposób myślenia, bardzo ciężkie i rozchwiane relacje z ludźmi. Nie kontroluję tego, co czuję i swoich działań. Często kompletnie zmieniam podejście do ludzi. Mam silne i nawracające myśli samobójcze, od dwóch lat okaleczam się na rożne sposoby. Bardzo mnie to męczy i chciałabym wiedzieć, gdzie szukać pomocy i co to może być. Dodam, że mam 16 lat i praktycznie zerowe wsparcie ze strony rodziców.
5 odpowiedzi
Być może jesteś tzw delegatem rodziny do terapii. Pierwszym krokiem powinno być zasięgnięcie porady psychiatry.
Witam. Z krótkiego opisu Pani funkcjonowania można wywnioskować, że cierpi Pani na zaburzenia osobowości typu borderline. Podstawą leczenia zaburzeń osobowości jest psychoterapia indywidualna, czasami zwłaszcza u ta młodych osób pomocna może być także terapia rodzinna. Leczenie farmakologiczne może złagodzić jedynie nieprzyjemne i utrudniające funkcjonowanie objawy takie jak impulsywność, depresyjność, zaburzenia snu. W związku z tym, iż nie ma Pani 18 lat na wizytę powinna się Pani zgłosić z rodzicem. Rozumiem, że nie ma Pani wsparcia emocjonalnego z ich strony ale jako rodzice z pewnością martwią się o zdrowie swojego dziecka i zgłoszą się z Panią na wizytę do lekarza psychiatry jeśli Pani zwroci się do nich o pomoc. Pozdrawiam
Może brak wsparcia jest źródłem tych przeżyć ale i powodem ich utrzymywania się. Koniecznie trzeba zdobyć się na odwagę i pójść do psychiatry specjalisty od spraw dzieci i młodzieży. Być może masz zaburzenia osobowości ale może to są zmiany nastroju na innym podłożu? Nie zwlekaj, tym bardziej, że można ci pomóc. W Polsce jest coraz więcej takich specjalistów i często mają umowę z NFZ i leczenie jest bezpłatne. Ja zajmuję się sprawami ludzi dorosłych.
Jest to prawdopodobnie zaburzenie osobowości typu borderline, powinna Pani szukać pomocy u psychoterapeuty.
Dzień dobry. Jeśli czujesz, że sam sobie nie radzisz już z emocjami i relacjami z ludźmi, warto zwierzyć się zaufanej osobie. Może bliski znajomy czy przyjaciel, nauczyciel, pedagog lub psycholog w szkole? Warto też się przełamać i porozmawiać o swoich problemach z rodzicami. Następnie poprosić ich o pomoc w znalezieniu specjalisty dla Ciebie. W wyniku takiej rozmowy rodzice często zaczynają się martwić, bardzo chcą pomóc i robią wszystko co w ich mocy, aby to się udało. Życzę powodzenia.
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.