Jak leczyć fobię społeczną?

Witam, moje dziecko w wieku 16 lat zrobiło sobie przez przypadek test psychologiczny i okazało się, że ma fobię społeczną. Po rozmowie z dzieckiem okazało się, że nie była to tylko zabawa, ale może to być poważny problem. Analizując zachowanie dziecka w przeszłości wszystko wskazuje na to, że moje dziecko ma leki, które wywodzą się jeszcze z podstawówki. Zawsze myśleliśmy, że dziecko jest bardzo nieśmiałe, dlatego unika kontaktów z otoczeniem, nie pójdzie samo do sklepu, gdzie trzeba poprosić ekspedienta o kupowany towar, bo mu się nie chce itd.. W trakcie szkoły podstawowej zmieniliśmy miejsce zamieszkania, dziecko zmieniło szkołę. Wychowawca klasy był bardzo wymagający. Dziecko w trakcie odpowiedzi przy tablicy zapominało wszystkiego co się nauczyło i z odpowiedzi miało słabe stopnie, lepiej było z klasówek pisemnych. Dziecko bało się wychowawcy, ale myśleliśmy że to przejdzie jak skończy podstawówkę. Ale w gimnazjum nie było lepiej. Dziecko nie chciało brać kanapek do szkoły, nie jadło w szkole, nie piło, nie chodziło do toalety. Kontakty z rówieśnikami ograniczało tylko do wąskiej grupy kolegów. Na lekcjach było mało aktywne, nie zgłaszało się do odpowiedzi. A jak już zostało wyrwane do tablicy - jąkało się nie udzielając odpowiedzi, bujało się ze stresu i dostawało "2". Przetrwaliśmy jakoś gimnazjum nie przywiązując wagi to całej sytuacji, aż zaczęła się szkoła średnia. Na rozpoczęcie roku szkolnego dziecko jechało z płaczem, blade i spanikowane (okazało się, że koleżanka z którą poszło do nowej szkoły rozchorowała się i nie może uczestniczyć w rozpoczęciu roku szkolnego). Przed nami kolejne lata nauki, ustna matura i wejście w dorosłe życie. Jak dziecku pomóc, gdzie się udać po poradę i czy da się z tego wyjść?