Dzień dobry, wyniki krzywej glukozowej są następujące. Na czczo: 88, po 1h: 63, po 2h 62. Insulina n

Dzień dobry,
dziękuję za przedstawienie wyników i za bardzo precyzyjne obserwacje dotyczące reakcji organizmu na wysiłek fizyczny po posiłku. To, co Pani opisała, zdecydowanie wymaga szerszego spojrzenia, ale nie budzi niepokoju w kontekście ryzyka cukrzycy czy insulinooporności e, obraz wyników przemawia raczej za zjawiskiem tzw. reaktywnej hipoglikemii.
Warto zacząć od analizy glikemii. Pani poziom glukozy na czczo wynosi 88 mg/dl, co mieści się w normie. Natomiast wartości po 1. i 2. godzinie są wyraźnie niższe niż spodziewanel odpowiednio 63 i 62 mg/dl. Jest to sytuacja nietypowa, ponieważ po przyjęciu 75 g glukozy w teście obciążenia zwykle notujemy wzrost glikemii w 1. godzinie i stopniowy spadek w 2. W Pani przypadku glukoza spada poniżej wartości uznawanych za fizjologiczne, co wskazuje na nadmierną odpowiedź organizmu na podaną dawkę cukru najprawdopodobniej w postaci zbyt szybkiego wyrzutu insuliny.
Potwierdzają to również poziomy insuliny na czczo 6,1 µIU/ml (prawidłowo), po 1. godzinie 29 µIU/ml i po 2. godzinach 24,4 µIU/ml. Nie są to wartości patologiczne, ale w zestawieniu z szybko spadającą glukozą mogą świadczyć o tym, że organizm reaguje na glukozę dość dynamicznie i insulina działa z dużą siłą, powodując szybkie obniżenie cukru.
C-peptyd na poziomie 1,44 ng/ml również znajduje się w normie i potwierdza, że trzustka produkuje insulinę w sposób fizjologiczny nie mamy tu do czynienia z insulinoopornością ani nadczynnością trzustki.
Najistotniejszy jest jednak Pani opis reakcji organizmu na ćwiczenia po posiłku -gwałtowny spadek glikemii w ciągu 30 minut od rozpoczęcia wysiłku, szczególnie jeśli aktywność przypada bezpośrednio po jedzeniu, a utrzymanie stabilnej glikemii (80-90 mg/dl), gdy wysiłek podejmowany jest dopiero po 3=4 godzinach. To klasyczna sytuacja, w której dochodzi do reaktywnej hipoglikemii związanej z:
- intensywną odpowiedzią insulinową na posiłek węglowodanowy,
-zwiększonym zużyciem glukozy przez mięśnie w czasie wysiłku,
-oraz brakiem odpowiedniego czasu na ustabilizowanie poziomu cukru przed podjęciem aktywności.
Jest to zjawisko stosunkowo częste, zwłaszcza u szczupłych, aktywnych osób z prawidłową lub zwiększoną wrażliwością na insulinę. Nie świadczy o chorobie, ale może wpływać na saamopoczucie, koncentrację czy zdolność do kontynuowania aktywności fizycznej. W niektórych przypadkach może również być objawem wczesnej niestabilności osi glukozowo-insulinowej, która powinna być monitorowana, nawet jeśli nie wymaga leczenia.
Co można zatem w tej sytuacji zrobić?
Po pierwsze, proszę rozważyć modyfikację składu posiłków przed wysiłkiem - najlepiej, aby zawierały one węglowodany złożone, białko i niewielką ilość tłuszczu. Unikać należy cukrów prostych tuż przed treningiem.
Po drugie, warto przesunąć początek treningu na 1,5-2 godziny po posiłku, kiedy poziom glukozy zdąży się ustabilizować.
Po trzecie, dobrze byłoby oznaczyć glikemię i insulinę w badaniu krzywej co 30 minut (0’, 30’, 60’, 90’, 120’) wówczas można precyzyjnie określić, kiedy następuje szczyt glikemii, kiedy szczyt insuliny i jak szybko dochodzi do spadku.Jeśli objawy hipoglikemii będą się powtarzać lub nasilać, można rozważyć konsultację z diabetologiem lub endokrynologiem w celu czasowego monitorowania glikemii (np. przez system CGM). Na obecnym etapie nie ma wskazań do leczenia farmakologicznego.Podsumowując – mamy najprawdopodobniej do czynienia z reakcją fizjologiczną organizmu, która wymaga jedynie modyfikacji nawyków i ewentualnej dalszej obserwacji. Nie stwierdzam cech cukrzycy ani insulinooporności.
Z poważaniem
Marek Derkacz