Dzień dobry, od kiedy pamietam czułam się źle psychicznie ale ostatnio wszystko się nasila . * Mam p

Opisała Pani cały wachlarz trudnych przeżyć. Nie dziwota, że nie wie Pani co robić. Nie wykluczone, że przyczyną są zaburzenia osobowości, a więc utrwalony od wczesnej młodości sposób radzenia sobie z lękiem, niechcianymi emocjami, nieumiejętnością rozwiązywania problemów. Być może w dzieciństwie lub młodości nie miała Pani wystarczająco skutecznych wzorców? Może rodzice lub opiekunowie sami często czuli się bezradni?
Ale proponuje nieco autorefleksji: warto odpowiedzieć sobie na pytanie co uzasadnia poczucie, że jest Pani "super" a co, że "do niczego"? Jakie uczucie towarzyszą "obżeraniem się" a jakie "niejedzeniu nic"?
Dobrze byłoby pobyć nieco z emocjami, jakie towarzyszą opisanym przeżyciom, zanim odrzuci je Pani ze złością. To pozwoli Pani uwiadomić sobie, nie tylko co Pani robi, ale też co czuje.
Można również doszukać się tego, czyj głos każe Pani nie doceniać się lub przeceniać? Zwykle są to głosy z naszej przeszłości. Ojca, matki, rodzeństwa...
Dalej do kogo mogłaby się Pani zwrócić o pomoc w chwilach wzburzenia emocjonalnego? A do kogo w żadnym wypadu?
Tego rodzaju refleksja być może pozwolą Pani szukać w sobie ratunku. Na razie, sądząc z opisu, nie docenia się Pani. Ośrodek kontroli, jak mawiają psychologowie, znajduje się poza Panią. Trudno wówczas radzić sobie.
Może warto pomyśleć o psychoterapii!
Pozdrawiam