Dzień Dobry, Mam piętnaście lat i jestem biseksualny. Jak na swój wiek, według mojego otoczenia j

Dzień Dobry,

Mam piętnaście lat i jestem biseksualny. Jak na swój wiek, według mojego otoczenia jestem dość dojrzałą osobą - stąd pewnie stwierdzam swoją orientację seksualną. Nie wykluczam, że mój osąd może być błędny, ale znajduję się gdzieś pomiędzy homoromantycznym biseksualizmem a homoseksualizmem. Od ośmiu miesięcy jestem w związku ze swoim chłopakiem. Jesteśmy ze sobą szczęśliwi i mój problem nie leży w naszej relacji. Jestem też zupełnie okej ze swoją orientacją i moim związku. Jednakże odkąd tylko zauważyłem, że interesują mnie również mężczyźni, byłem przerażony tym co pomyślą o tym moi rodzice. Znając ich stanowisko odnośnie osób o odmiennej orientacji seksualnej nie spodziewałem się wiele, gdyż ci osoby takie jak ja uznają za nienormalne i skrajnie zboczone. Mimo wszystko oczekiwałem po nich jakiejkolwiek akceptacji ze względu na moją orientację. Zanim jeszcze im o sobie powiedziałem zaczęli już się czegoś domyślać. Zasygnalizowali mi w tedy, że jak najbardziej im to się nie podoba, i że ich zdaniem to nienormalne. Zrobili to w agresywny sposób. Tym odwiedli mnie od rozmowy z nimi na ten temat. Wszystkiemu zaprzeczyłem i ukrywałem to przez następne cztery miesiące okłamując ich, że wychodzę do znajomych, gdy tak naprawdę spotykałem się ze swoim chłopakiem. Jak też stać się musiało po jakimś czasie wszystko się wydało. Zareagowali oczywiście krzykiem. Nie mówiąc o tym, że oboje mają problem z nadużywaniem alkoholu, to postanowili ze mną porozmawiać pod wpływem alkoholu. Wykrzyczeli mi co o mnie uważają, że jestem nienormalny, zboczony, że przynoszę im wstyd. Kazali mi też zmienić swoją orientację co podsumuję w ten sposób - XD. Kazali mi też "wynosić się z domu po osiemnastce". Czuję od nich, że traktują mnie teraz jako istotę gorszego sortu. Zabronili mi wychodzić z domu na czas nie określony i nakazali zakończyć relację z moim chłopakiem. W domu panuje teraz okropnie napięta atmosfera. Jeśli chodzi o rodzinę - bracia mnie wyśmiewają, siostra i dziadkowie mieszkający z nami - wspierają. Proszę o jakąś pomoc. Coraz gorzej to wszystko znoszę. Od zawsze miewam problemy z emocjami i ich kontrolowaniem. Generalnie mam problemy z głową, że tak powiem, ale na pójście to psychologa moi rodzice też mówią kategoryczne nie. Co mam robić w tej całej sytuacji? Jak postępować? Co powiedzieć mojemu chłopakowi? - znosi to tak samo ciężko jak ja. Proszę o pomoc.