Dzień dobry mam dziecko z toksycznym chłopakiem kontroluje Mnie sprawdza telefon szantażuje Mnie wsz

Dzień dobry, zadaje Pani ważne i trudne pytanie. Zdecydowanie, od osób które zachowują się, jak Pani partner, lepiej trzymać się z daleka. Ale co zrobić, gdy się ma wspólne dziecko? Nie udzielę Pani na to pytanie odpowiedzi. Odpowiedzialność spoczywa za podjęcie decyzji na Pani. To, co mogę rekomendować to pracę nad sobą i odbudowywanie poczucia sprawczości. Pewna siebie, zdecydowana kobieta, nie jest tak atrakcyjna dla toksycznego partnera, jak słaba, zlękniona i zależna. A także może lepiej wspierać swoje dziecko w rozwoju. Bardzo zachęcam do przemyślenia swojej gotowości do podjęcia terapii.

Dzień dobry, Na podstawie tego co Pani pisze, wydaje się, że ma Pani co najmniej dwie możliwości - zostać w tej toksycznej relacji, jeśli jest Pani w stanie, albo odejść i ułożyć sobie życie. Decyzja należy do Pani. Wiele kobiet decyduje się tkwić w toksycznej relacji ze względu na tzw. "dobro dziecka". Natomiast pojawia się pytanie, czy wyrastanie w toksycznym domu jest rzeczywiście dobre dla dziecka? Proszę rozważyć plusy i minusy obu sytuacji, tzn.jeśli Pani zostanie w tym związku i jeśli Pani odejdzie. Proszę pomyśleć o konsekwencjach krótko- i długoterminowych, jakie mogą być przeszkody, co może być pomocne, itp. Następnie proszę ocenić, jak dobre jest każde z tych rozwiązań na skali od 0 do 10 i wybrać to, które wydaje się lepsze. Mam nadzieję, że to choć w jakimś stopniu pomocne. Pozdrawiam serdecznie, Katarzyna Snarska

Dzień Dobry, zachęcam do kontaktu ze specjalistą, aby szerzej omówić ten temat podczas wizyty. Pozdrawiam serdecznie

Dzień dobry, jak Pani z pewnością zauważa jest wiele wątków w Pani historii i część na pewno nie została wypowiedziana w Pani wiadomości. Zachęcam do kontaktu ze specjalistą, który pomoże znaleźć różne opcje zachowań, lecz nie w sposób nakazujący, sugerujący, lecz w zgodzie z Pani poglądami i oglądem Pani obecnej sytuacji. Pozdrawiam!

Z tego, co Pani opisuje, nie wygląda to na zwykłe problemy w związku, ale na przemoc psychiczną i zachowania kontrolujące. Sprawdzanie telefonu, izolowanie od innych ludzi, podwójne standardy („jemu wolno, Pani nie”), wyzwiska, szantaż oraz wymuszanie współżycia seksualnego są bardzo poważnymi sygnałami ostrzegawczymi. Najważniejsze jest, aby nie traktowała Pani tego jako swojej winy ani czegoś, co musi Pani po prostu znosić dla dobra dziecka. Dziecko również doświadcza skutków życia w atmosferze kontroli, lęku i konfliktu. Praktycznie doradzałbym: zacząć dokumentować obraźliwe wiadomości, groźby i przejawy szantażu, porozmawiać z jedną zaufaną osobą z rodziny lub grona znajomych o tym, co się dzieje, skontaktować się z psychologiem lub organizacją wspierającą osoby doświadczające przemocy, zastanowić się nad planem bezpieczeństwa i możliwościami większego uniezależnienia się od partnera. Jeżeli dochodzi do wymuszania seksu, gróźb lub innych form przemocy, warto również skorzystać z pomocy prawnej i instytucjonalnej. Najważniejsze pytanie nie brzmi: „Jak sprawić, żeby on się zmienił?”, ponieważ nie ma Pani kontroli nad jego zachowaniem. Bardziej pomocne jest pytanie: „Jak mogę ochronić siebie i dziecko oraz odzyskać wpływ na własne życie?” To, że myśli Pani o lepszym życiu dla siebie i syna, jest bardzo ważnym sygnałem. Zachęcałbym, aby potraktować te myśli poważnie i nie zostawać z tym problemem samej. Pomoc w takich sytuacjach jest dostępna i nie musi Pani przechodzić przez to w pojedynkę.