Dzień dobry. Mam 39 lat. Siódmego stycznia tego roku podczas ostatniej wizyty ginekologicznej ot

Mam 39 lat. Siódmego stycznia tego roku podczas ostatniej wizyty ginekologicznej otrzymałam szokującą dla mnie diagnozę - wczesna/przedwczena menopauza. Szok był tym większy, gdyż mojego ginekologa odwiedzam regularnie i zawsze słyszałam - "wszystko pięknie". Wykonuję cytologię z racji wieku, USG piersi ponieważ mam "licznie rozsiane torbiele w obu piersiach" guzki wyczuwałam niemal od samego okresu dojrzewania. Zawsze miałam dość nieregularne, często bardzo bolesne, mniej lub bardziej obfite miesiączki, kiedy pojawiało się zatrzymanie - przepisywaną miałam luteinę dopochwowo i wszystko wracało do "normy". Kiedy na jednej z wizyt po raz kolejny pojawił się temat mojej potrzeby posiadania dziecka (nie rodziłam, dopiero od paru lat jestem w związku z mężczyzną, który gotów jest podjąć wyzwanie), byłam uspokajana, że muszę sobie poukładać w głowie, że psychika ma ogromne znaczenie, że muszę się odblokować. Dopiero jesienią ubiegłego roku usłyszałam, że trzeba sprawdzić, czy ja w ogóle "jeszcze mogę". Jedno badanie krwi, wizyta, kolejne badanie krwi i ... jednoznaczne NIE. Diagnostyka: AMH (ICD-9: L68) = 0,0 ng/ml FSH (ICD-9: L65) = 84,60 mIU/ml LH (ICD-9: L67) = 64,00 mIU/ml Estradiol (ICD-9: K99) = 18,00 pg/ml Czy rzeczywiście nic się nie da zrobić? Pozostaje mi tylko adopcja i hormonalna terapia zastępcza Klimonormem w celu przeciwdziałaniu osteoporozie i depresji???