Dzień dobry, mam 23 lata i moja mama mnie kontroluje na każdym kroku. Czytałam różne opinie, ale myś

Dzień dobry, mam 23 lata i moja mama mnie kontroluje na każdym kroku. Czytałam różne opinie, ale myślę że każda sytuacja jest inna.
Odkąd pamiętam, zawsze byłam kontrolowana przez mamę. Z jej punktu widzenia, jest to zmartwienie, z mojego punktu, jest to zabieranie powietrza.
Zawsze gdy docierałam do szkoły, czy wychodziłam musiałam jej napisać, I do teraz się nie zmieniło. Jak dojeżdżam na uczelnie, czy wracam. Jak wsiadam do autobusu, do pociągu, gdziekolwiek. Nigdy nie mogłam wychodzić wieczorami bo ciemno, ktoś mi coś zrobi. Nigdy nie mogłam iść spać do znajomych, bo nie wiadomo co oni mają w głowie. Nigdy nie mogłam mieć chlopaka, bo to nie jest dobra pora. Nigdy nie wychodziłam szczerze mowiąc, bo cos mi sie stanie. Nie postrzegałam tego pod złym kontem (myślę że z przyzwyczajenia) , lecz przełom zaczął się u mnie gdy spotkałam chlopaka. Mieszka 400 km ode mnie ale jestem już z nim od 3 lat, I za każdym razem jak chce jechać do niego, jest wielka afera : a co będzie w pociągu, a co będzie tu, a co będzie jak będę sama tam. Są wielkie przemowy, jaka to jestem nieodpowiedzialna. Dlaczego chcę jechać do niego tak często (choć on też przyjeżdża tyle samo co ja do niego), czy ja już zgłupiałam do reszty, I inne podobne rzeczy. Psychicznie już nie mogę, bo nawet gdy się przeciwstawiam, nie chce też zranić jej uczuć, I ta presja psychologiczna już bardzo na mnie ciąży. Pominęłam bardzo dużo rzeczy, choć można powiedzieć w skrócie że nigdy nie miałam życia socjalnego, I zawsze siedziałam w domu aby moja mama mogła "spokojnie spać". Jak mogę jej to wytłumaczyć że jestem już dorosła? Czy psycholog mógłby jej pomóc? Czy to jest "normalne zachowanie"? Dziękuję bardzo za pomoc.