Dzień dobry,córka od czasu zdania matury pracowała tylko pół roku w sklepie odzieżowym ,takie było z

Dzień dobry,córka od czasu zdania matury pracowała tylko pół roku w sklepie odzieżowym ,takie było zapotrzebowanie ,obecnie ma 22 lata jest bezrobotna i nie uczy się .Czasami zapytam jak z pracą to mam wrażenie że się denerwuje jak pytam ,nie rozmawia ze mną za bardzo ,siedzi w pokoju i gra na komputerze .Ogólnie mówi że składa cv ,Choc z mojego punktu widzenia słabo się przykłada .Jak ostatnio poinformowałam że szukają do pracy do sklepu odzieżowego i czy pójdzie złożyć CV to powiedziała że jak nie będę pytać to może pójdzie .Na tym się skończyło .Zrobiło mi się bardzo przykro a jednocześnie poczułam jakby jak bardzo jest nie w porządku .Nie mówię już nic ,córka też się nie odzywa ,nie wiem jak postąpić

5 odpowiedzi


Dzień dobry, dziękuję za podzielenie się tą sytuacją. Z opisu widać, jak wiele trudnych emocji się w Pani pojawia: bezradność, smutek, a także poczucie zranienia. To bardzo zrozumiałe, gdy martwimy się o przyszłość dorosłego dziecka i jednocześnie mamy poczucie, że nasze intencje są odbierane inaczej, niż byśmy chciały. Wiele młodych osób po zakończeniu szkoły przeżywa okres zagubienia lub przeciążenia, który z zewnątrz może wyglądać jak brak motywacji. Nacisk, nawet płynący z troski, bywa wtedy odbierany jako dodatkowe obciążenie, co może prowadzić do wycofania i milczenia, tak jak Pani to opisuje. Być może pomocne byłoby chwilowe odsunięcie rozmów o pracy i spróbowanie nawiązać kontakt w inny sposób, skupiony bardziej na relacji niż na zadaniach. Czasem spokojna rozmowa o tym, jak córka się czuje i czego potrzebuje, bez szukania rozwiązań, bywa pierwszym krokiem do zmiany. Jeśli czuje Pani, że ta sytuacja jest dla Pani zbyt obciążająca emocjonalnie, warto rozważyć rozmowę ze specjalistą, choćby po to, by poszukać sposobów reagowania, które będą bardziej wspierające również dla Pani samej. Pozdrawiam serdecznie i życzę wszystkiego dobrego.

Szukasz psychologa?

Pierwsza sesja wprowadzająca za darmo z Terapia by ZnanyLekarz

Wypełnij formularz
Znajdź eksperta

Dzień dobry, opisana przez Panią sytuacja jest częsta u młodych dorosłych w okresie przejścia między edukacją a samodzielnością zawodową. Reakcje córki, takie jak drażliwość, wycofanie i unikanie rozmów mogą świadczyć o przeżywanym napięciu, obniżonej motywacji lub poczuciu nieadekwatności, niekoniecznie o braku chęci do pracy. Pytania o zatrudnienie, nawet formułowane z troski, mogą być przez córkę odbierane jako presja i nasilać mechanizmy obronne. Warto ograniczyć kontrolujące komunikaty i skupić się na rozmowie o jej stanie emocjonalnym oraz trudnościach, z jakimi się mierzy. Zalecałabym próbę spokojnego zakomunikowania własnych uczuć i oczekiwań, bez oceniania, a jednocześnie pozostawienie córce odpowiedzialności za podejmowane decyzje. Jeśli obecny stan wycofania i bierności utrzymuje się dłużej, zasadne może być zaproponowanie konsultacji psychologicznej lub doradztwa zawodowego.


Dzień dobry. Opisuje Pani sytuację, która wydaje się być mocno naznaczona potrzebą określenia nowego podziału ról i zadań, a co wiąże się z tym, że córka jest już osobą dorosłą, wkraczającą w nowy etap w życiu. Rozumiem, że dla was obu ta sytuacja jest trudna i niezręczna - Pani stara się nie pełnić roli "żandarma", chciałaby Pani pomóc córce w szukaniu pracy, rozumiejąc, że jest to już na tym etapie konieczne ale córka tę pomoc odrzuca, odczuwając ją prawdopodobnie jako nadmierną ingerencję w jej życie. Mam też taką myśl, że za niechęcią córki do poszukiwania pracy może stać jej lęk, związany z tym, że nie ma ona jasnego wyobrażenia o tym, co chciałaby robić, być może ma przekonanie o swojej niskiej skuteczności albo niewystarczających umiejętnościach. Być może boi się odpowiedzialności i pełnego wejścia w dorosłość bo oznacza to dla niej utratę dotychczasowej pozycji, przywilejów. Myślę, że są to rzeczy, o których warto z córką porozmawiać. Zobaczenie jej różnych obaw, zrozumienie motywacji, która skłania ją do odraczania działania może być źródłem ulgi dla was obu i pomoże też dopasować oczekiwania i plan działania na najbliższy czas. Często świadomość, że możemy być widziani i przyjęci z naszą niepewnością, lękiem i słabościami potrafi wiele zmienić w relacji i dodać nam skrzydeł, tam gdzie tego najbardziej potrzebujemy. Życzę Wam wszystkiego dobrego, pozdrawiam serdecznie.


Dzień dobry, mamy trochę mało informacji na temat tego jak układały się Pań relacje przed pojawieniem się problemu. Może tak być że córka, ma obniżony nastrój gdyż nie jest w stanie znaleźć pracy, a w takiej sytuacji każde Pani pytanie może być przez nią odbierane jako atak na siebie. Rozumiem, że chciałaby Pani pomóc córce, a z drugiej strony czuje się Pani odrzucona i wykorzystywana gdyż córka nie dokłada się do wspólnego budżetu. Zachęcałabym do popracowania nad relacją. Proszę spróbować spędzić trochę czasu z córką (może wspólne zakupy, wyjście na obiad itp.) ale raczej na początku unikałabym tematu szukania pracy. Proszę podpytać córkę jak się czuje, jak sobie radzi, co słychać u jej przyjaciół. Jak się trochę do siebie zbliżycie będzie Pani wiedziała z czego wynika problem ze znalezieniem pracy i łatwiej będzie podjąć kolejne kroki.


Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że w tej sytuacji najważniejsze jest, aby nie sprowadzać problemu wyłącznie do pytania: „dlaczego ona nie szuka pracy wystarczająco mocno?”. Z opisu wynika, że córka nie tylko nie pracuje, ale też wycofała się, dużo siedzi sama w pokoju, gra, mało rozmawia i denerwuje się, kiedy temat pracy wraca. To może być zwykłe unikanie odpowiedzialności, ale może też kryć wstyd, lęk przed porażką, obniżony nastrój, poczucie utknięcia albo bardzo niską wiarę w siebie. Nie diagnozowałabym jej na podstawie tego opisu. Natomiast nie nazwałabym tego od razu lenistwem. To zdanie: „Jak nie będziesz pytać, to może pójdę” brzmi trochę tak, jakby każde pytanie o pracę było przez nią przeżywane jako nacisk, kontrola albo przypomnienie: „znowu sobie nie radzę”. I wtedy może reagować złością, bo pod spodem jest wstyd albo bezradność. Co bym zrobiła jako rodzic? Nie pytałabym codziennie ani co kilka dni: „wysłałaś CV?” „gdzie byłaś?” „co z pracą?” „dlaczego nic nie robisz?”. To zwykle tylko pogłębia opór. Zamiast tego odbyłabym jedną spokojną rozmowę, najlepiej nie w chwili kłótni. Można powiedzieć: „Nie chcę Cię rozliczać ani naciskać. Widzę tylko, że od dłuższego czasu nie pracujesz, nie uczysz się i dużo czasu spędzasz sama. Martwię się bardziej o to, jak się czujesz, niż o samo CV. Chciałabym wiedzieć, czy coś Cię blokuje i czy potrzebujesz jakiejś pomocy.” To jest dużo inne niż: „weź się za siebie”. Jeżeli odpowie: „wszystko jest okej, zostaw mnie”, można spokojnie powiedzieć: „Dobrze, nie będę Cię codziennie pytać. Ale jesteś dorosła i potrzebujemy też ustalić zasady funkcjonowania w domu.” Bo wsparcie nie oznacza całkowitego braku granic Ma 22 lata. Jest dorosła. Ma prawo: nie chcieć konkretnej pracy, szukać w swoim tempie, decydować o sobie. Ale jeśli mieszka z Państwem i jest utrzymywana przez rodzinę, Państwo również mają prawo ustalić pewne zasady. Na przykład: - udział w obowiązkach domowych; - konkretna forma aktywności: praca, nauka, kurs, urząd pracy, staż; - ustalenie, za co rodzice płacą, a za co już nie; - termin ponownej rozmowy, np. za miesiąc, zamiast codziennego nacisku. To nie jest kara. To jest komunikat: „kochamy Cię i wspieramy, ale dorosłość oznacza też stopniowe branie odpowiedzialności za swoje życie”. Bardzo ważne: nie robiłabym za nią całego procesu Nie szukałabym codziennie ofert. Nie dzwoniłabym za nią. Nie pisałabym CV za nią. Nie chodziłabym z nią wszędzie, jeśli sama tego nie chce. Bo wtedy bardzo łatwo powstaje układ: mama bardziej chce, żeby córka znalazła pracę, niż córka. A im bardziej rodzic ciągnie, tym bardziej młody dorosły może się wycofywać. Ale jednocześnie warto sprawdzić, czy nie dzieje się coś psychicznie Zwróciłabym uwagę na to: czy śpi w dzień, a gra w nocy, czy zaniedbuje higienę, czy straciła zainteresowanie ludźmi, czy przestała spotykać się ze znajomymi, czy mówi, że „nic nie ma sensu”, czy bardzo źle mówi o sobie, czy ma lęk przed ludźmi, rozmowami kwalifikacyjnymi, czy pojawiają się napady paniki, czy nie używa alkoholu lub innych substancji, czy nie ma myśli samobójczych. Jeżeli problem dotyczy nie tylko pracy, ale całego funkcjonowania, wtedy zdecydowanie pomyślałabym o konsultacji psychologicznej, a czasem również psychiatrycznej. Co z Pani poczuciem przykrości? Rozumiem, że poczuła się Pani odrzucona. Pani chciała pomóc: „jest oferta, może pójdziesz?” a usłyszała: „jak przestaniesz pytać, to może pójdę”. To może boleć. Ale spróbowałabym nie interpretować tego jako: „córka jest wobec mnie nie w porządku”. Może być tak, że ona po prostu bardzo źle znosi temat pracy, bo sama czuje się z nim źle. Nie oznacza to, że ma prawo być opryskliwa. Ale warto oddzielić: jej ton od jej trudności. Można powiedzieć: „Rozumiem, że nie chcesz, żebym Cię naciskała. Uszanuję to. Ale proszę, żebyś mówiła do mnie normalnie. Chcę Ci pomóc, nie być Twoim przeciwnikiem.” I jeszcze jedna ważna rzecz Czasami po maturze młodzi ludzie bardzo długo pozostają w czymś w rodzaju „zawieszenia”. Szkoła się skończyła. Nie ma już struktury. Nie ma planu. Nie ma jasnego celu. Jeżeli pierwsza praca była krótka, mogła też nie dać jej poczucia kompetencji. Wtedy komputer daje natychmiast: cel, nagrodę, kontrolę, kontakty, poczucie, że „coś robię”. Świat poza komputerem natomiast daje: niepewność, odrzucenie CV, rozmowy, porównywanie się z innymi. I wtedy bardzo łatwo się wycofać. To nie znaczy, że trzeba zaakceptować taki stan na zawsze. Ale lepiej rozumieć mechanizm, niż prowadzić ciągłą wojnę o CV. W ZESPOLE EMITBERG możemy w takich sytuacjach pomóc zarówno młodej osobie, jak i rodzicowi. Prowadzimy konsultacje stacjonarne i online, podczas których jako psycholożka pomogłabym ocenić, czy problemem jest brak motywacji, lęk, obniżony nastrój, wycofanie społeczne, czy po prostu trudny start w dorosłość. Można też bardzo konkretnie ustalić zasady domowe, które będą wspierające, ale nie nadopiekuńcze. Tematy dotyczące młodych dorosłych, wycofania, braku motywacji, trudności z wejściem na rynek pracy, granic rodzic–dorosłe dziecko i nadmiernego siedzenia przy komputerze będziemy również omawiać na Instagramie EMITBERG. Najkrócej: nie naciskać codziennie, ale też nie udawać, że problemu nie ma. Jedna spokojna rozmowa, mniej kontroli, więcej pytań o jej stan psychiczny i jednocześnie jasne zasady odpowiedzialności za dorosłe życie.

Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie

  • • Twoje pytanie zostanie opublikowane anonimowo.

  • • Pamiętaj, by zadać jedno konkretne pytanie, opisując problem zwięźle.

  • • Pytanie trafi do specjalistów korzystających z serwisu, nie do konkretnego lekarza.

  • • Pamiętaj, że zadanie pytania nie zastąpi konsultacji z lekarzem czy specjalistą.

  • • Miejsce to nie służy do uzyskania diagnozy czy potwierdzenia tej już wystawionej przez lekarza. W tym celu umów się na wizytę do lekarza.

  • • Z troski o Wasze zdrowie nie publikujemy informacji o dawkowaniu leków.


Wybierz specjalizację lekarza, do którego chcesz skierować pytanie
Użyjemy go tylko do powiadomienia Cię o odpowiedzi lekarza. Nie będzie widoczny publicznie.

Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.