Dzień dobry, Chciałabym skonsultować, co się ze mną dzieje i jakiego rodzaju pomoc byłaby w tej syt

Dzień dobry,
Chciałabym skonsultować, co się ze mną dzieje i jakiego rodzaju pomoc byłaby w tej sytuacji najbardziej odpowiednia.
Zapisałam się już do psychiatry, ale zastanawiam się też, czy moje objawy nie wynikają po prostu z silnego rozregulowania układu nerwowego i czy w tej sytuacji nie powinnam skonsultować się również z neurologiem.

Jestem samotną matką dwóch nastolatek. Niedawno zakończyłam 2,5-letnią psychoterapię, w której pracowałam m.in. nad uzależnieniem emocjonalnym od partnera, DDA, parentyfikacją i syndromem ratownika. Od dłuższego czasu odczuwam bardzo silne psychiczne zmęczenie byciem stale odpowiedzialną za wszystko i wszystkimi.

Mam poczucie permanentnego przeciążenia. Od lat funkcjonuję w trybie ciągłego wybierania, co muszę zrobić natychmiast, a co może jeszcze poczekać. Coraz bardziej mnie to wyczerpuje. Dotyczy to zarówno życia prywatnego, jak i zawodowego. W domu wiele spraw odkładam, mimo że mnie to frustruje — nawet zwykłe obowiązki i rzeczy organizacyjne mnie przytłaczają. Każde dodatkowe zadanie wymagające planowania, logistyki i zaangażowania umysłowego odbieram jako zbyt duży ciężar.

Zawodowo mam dobrą pracę i jestem cenionym specjalistą. Nie doświadczam mobbingu, a przełożony jest empatyczny. Co ważne, obecnie mam nawet mniejsze obciążenie niż wcześniej — skończył się bardzo wymagający projekt, a obecne zadania są łatwiejsze i bez dużej presji czasu. Mimo to od pewnego czasu rano odczuwam silny stres i niepokój przed rozpoczęciem pracy. Samo włączenie komputera budzi we mnie lęk, zwłaszcza przed spojrzeniem na komunikator i tym, że ktoś może czegoś ode mnie chcieć.

Mam dużą trudność z rozpoczęciem zadań i skupieniem się na nich. Łatwo się wybijam, zapominam, co miałam zrobić, rozpraszam się. Zdarza mi się patrzeć bezmyślnie przez okno albo obserwować otoczenie zamiast pracować, a potem narasta we mnie stres, że zrobiłam za mało. Coraz bardziej boję się, że moja nieefektywność stanie się widoczna a niedawno zostaliśmy wchłonięci do nowej firmy i czuje presję, że nikt nie może zobaczyć mojej aktualnej słabości. MAm kredyt hipoteczny, do spłacenia byłego męza i nie mogę sobie pozwolić na utratę dobrze płatnej pracy gdzie mam ugruntowana pozycję.

Nie mam poczucia, że przeżywam to samo co podczas depresji, którą miałam kilka lat temu po rozstaniu z mężem. Nie dominuje u mnie smutek ani poczucie bezsensu życia. Bardziej odczuwam narastający lęk, przeciążenie, psychiczne wypalenie, niechęć do myślenia, organizowania i nadzorowania czegokolwiek. Mam wrażenie, że przerasta mnie każde zadanie wymagające zaangażowania umysłowego. Nawet pod koniec terapii zaczęłam odbierać ją bardziej jako kolejny obowiązek niż wsparcie. Wyjazd wakacyjny organizuje tylko z myślą o dzieciach i nie cieszy mnie a raczej kojarzy się z kolejna logistyką do ograniecia.

Objawy wyczerpania szczególnie nasiliły się po ustaleniu trudności i córki. Po ponad roku konsultacji, diagnoz ADHD, ASD i zaburzeń integracji sensorycznej okazało się, że ma zaburzenia lękowe i depresję. Świadomość, że muszę znaleźć w sobie siłę także na poradzenie sobie z tym, jeszcze bardziej mnie przytłoczyła.

Najbardziej odczuwam potrzebę odcięcia się od ciągłego „muszę”. Marzę o spokoju psychicznym i odpoczynku od konieczności ciągłego myślenia, organizowania i ogarniania wszystkiego.