Czy diagnoza autyzmu u dorosłej osoby odbywa się tylko w wyspecjalizowanych ośrodkach, czy może się

Dzień Dobry !

Są ośrodki, które, jak sama nazwa wskazuje, są wyspecjalizowane w diagnozowaniu, a dalej terapii, określonych schorzeń, problemów, dysfunkcji.

Diagnoza w zwykłej przychodni / prywatnym gabinecie to sprawa doświadczenia psychologa, psychoterapeuty, lekarza, które powinno być adekwatne do wymaganego profilu badań.


To prawda, że czasami są pacjenci, którzy od lat cierpią, brak diagnozy nie musi oznaczać braku problemów lub/i zaburzenia, potrzeby psychoterapii lub/i farmakoterapii.

Wszystkiego Dobrego.
Pozdrawiam ciepło.

Agata Maria Aleksińska, psycholog, psychoterapeuta, Warszawa, Włocławek

Witam serdecznie.

Zeby diagnoza byla wazna i ogolnie akceptowana, to musi ja wykonac osoba odpowiednio upowazniona. Oczywiscie zdarza sie ze przy konsultacji z psychologiem/psychoterapeuta, slyszy sie podejrzenie autyzmem ale to wciaz nie jest diagnoza. Zazwyczaj taki psycholog/psychoterapeuta kieruje do osrodka ktory jest wstanie dokonac odpowiedniej diagnozy.


W kwesti wiedzy o autyzmie to to jest kwestia indywidualna specjalisty (czy poszerza swoja wiedze o nowsze badania czy nie). Za granica to wszystko dziala troche inaczej. Ja swoje studia zrobilem w Wielkiej Brytani i co roku musze wykonac odpowiednia ilosc szkolen podyplomowych (wymog Brytyjskiego Towarzystwa do Psychoterapii). Te szkolenia skupiaja sie glownie na zwiekszeniu wiedzy. Takze by byc akredytowanym terapeuta (widniec na rejestrze) nalezy ciagle sie rozwijac zawodowo, przez to wiedza w kwestiach takich jak autyzm jest zgodna z najnowszymi badaniami.

Jesli ma sie stycznosc z psychologiem, psychoterapeuta lub psychiatra to warto zapytac czy pracuje w oparciu o najnowsze wydanie DSM (zawiera dokladny spis chorob/schorzen psychicznych I jest co pare lat aktualizowany, obecnie jest to najwazniejszy dokument uzywany przez psychoterapow za granica).

Pozdrawiam

Rozumiem, że Twoje doświadczenie budzi wątpliwość co do rzetelności takiej diagnozy i kompetencji specjalistów, a co za tym idzie może powodować frustrację i poczucie wewnętrznej niezgody. W praktyce diagnozę może przeprowadzić każdy psycholog lub psychiatra w prywatnym gabinecie lub przychodni/ośrodku. Ważne jest, aby nie opierała się ona na podstawie zewnętrznych cech czy stereotypach, a łączyła wiedzę i doświadczenie specjalisty wraz ze skrupulatnym wywiadem dotyczącym okresu dzieciństwa i dorosłości, obserwacją i adekwatnymi narzędziami diagnostycznymi. Warto szukać specjalistów, którzy pracują na co dzień z osobami dorosłymi z ASD oraz wykorzystują m.in. narzędzie ADOS-2. Nierzadkie są sytuację, w których nie postawiono rozpoznania w dzieciństwie, pomimo ujawniających się objawów.

Szanowny anonimie,

najczęściej proces diagnostyczny rozpoczyna się od konsultacji psychologicznej w gabinecie psychologa lub psychiatry, gdzie wykorzystywane są wywiad, obserwacja oraz standaryzowane testy psychologiczne (np. ADOS-2), jeśli specjalista posiada do tego uprawnienia i doświadczenie. Pełna diagnoza powinna uwzględniać pogłębiony wywiad życiowy, wykluczenie innych zaburzeń oraz wnikliwą analizę wyników testów przesiewowych. Formalne rozpoznanie medyczne autyzmu w dorosłości może postawić lekarz psychiatra na podstawie opinii psychologicznej i własnej oceny klinicznej.
Diagnoza autyzmu dorosłych w Polsce jest możliwa zarówno w wyspecjalizowanych ośrodkach, jak i w niektórych gabinetach psychologa, psychiatry oraz poradniach prywatnych. Jakość diagnozy zależy od kompetencji i aktualności wiedzy specjalisty, ale dostępność nowoczesnych narzędzi oraz świadomość różnorodności objawów spektrum stale rośnie. Zmienia się sposób patrzenia na autyzm dorosłych, a coraz więcej osób otrzymuje rzetelną diagnozę, nawet po latach bez wcześniejszych podejrzeń.

Zdarzają się wciąż specjaliści o zdezaktualizowanej wiedzy (utarte stereotypy: niedopasowanie społeczne, mutyzm, brak kontaktu wzrokowego), jednak coraz więcej polskich psychologów i psychiatrów podkreśla, że autyzm u dorosłych może mieć bardzo zróżnicowaną i subtelną postać, a osoby z późną diagnozą często funkcjonowały społecznie przez lata, jednak maskowały swoje trudności. Szczególnie ciężko jest ze zdiagnozowaniem kobiety, ponieważ objawy są nieoczywiste i często maskowane.