Cześć przychodzę do was z pytaniem,mam niedługo urodziny, poznałam chłopaka niestety nie ma bardzo d

Szanowna Pani,
to zrozumiałe, że słowa Mamy - z której zdaniem się Pani liczy - mogły zaboleć.
W tej sytuacji zaproponowałabym jednak zadanie sobie pewnych pytań w celu pogłębienia poznania siebie - swoich motywacji i potrzeb, by zrozumieć, przyczynę tego "bólu".
Na przykład: "dlaczego tak bardzo zależy mi na opinii Mamy?", "czy nawet gdyby ten chłopak był u niej spalony, to czy jednocześnie oznaczałoby to koniec naszego związku?", "dlaczego czuję przymus przetłumaczenia własnej Mamie, że nie zależy mi na prezentach i liczą się dla mnie inne rzeczy?".

Bez względu na zdanie Mamy - Pani, jak każdy człowiek, ma prawo mieć własne, inne.
Jakie jest to zdanie? Jakie są Pani potrzeby, uczucia, emocje? Praca z psychologiem mogłaby pomóc się w tym rozeznać i poznać też pewne metody, jak przedstawiać swoje potrzeby, a nawet oczekiwania tak, by nie ranić drugiej osoby, a okazywać jej szacunek.
Pozdrawiam serdecznie
Daria Stokłosa

Cześć!

Zadanie przekonania Mamy do czegokolwiek jest z góry obarczone dużym ryzykiem niepowodzenia (oceniałbym, że od 30 do 50%) z uwagi na to, że jest to drugi człowiek, a na niego nie mamy wpływu bezpośredniego.

Dla mnie zagadką jest to ile Pani ma lat, bo ma to o tyle znaczenie, że zależnie od tego różnie może Pani układać rozmowę ze swoją Mamą.

Generalnie jednak punktem wyjścia do przekonania Mamy do czegokolwiek byłoby dokładne zrozumienie jej punktu widzenia i motywacji: "Mamo, powiedziałaś, że jak chłopak nic mi nie kupi na urodziny to jest u Ciebie <<spalony>> i zakażesz mi się z nim widywać. Czemu tak do tego podochodzisz? Jestem przekonana, że chcesz dla mnie dobrze, jednak nie jestem pewna w jaki sposób w tej sytuacji dbasz o moje dobro. Wyjaśnij mi to proszę".

Od tego, jak uda się ta część rozmowy zależą kolejne etapy.

Pozdrawiam i powodzenia! :)

Rozumiem, że sytuacja, w której się znalazłaś, jest dla Ciebie trudna – z jednej strony zależy Ci na chłopaku, który ma ograniczone możliwości finansowe, a z drugiej czujesz presję ze strony mamy. Dodatkowo jej słowa mogły Cię zaboleć, bo wyglądają na próbę kontrolowania Twoich relacji.

Możesz spróbować porozmawiać z mamą w spokojny, asertywny sposób. Kluczowe jest pokazanie jej, że dla Ciebie najważniejsze są wartości, jakie ktoś wnosi do relacji, a nie rzeczy materialne. Możesz powiedzieć coś w stylu:

"Mamo, wiem, że mówisz to, bo chcesz dla mnie jak najlepiej, ale dla mnie prezenty nie są miarą tego, czy ktoś jest wartościowy. Bardziej zależy mi na tym, jak się przy nim czuję, jak mnie traktuje i czy możemy razem budować coś wartościowego. On obecnie pracuje bardzo dużo, żeby sobie poradzić, i to też pokazuje, że jest odpowiedzialny. Chciałabym, żebyś go poznała i zobaczyła, jaki naprawdę jest, zamiast oceniać go przez pryzmat finansów."

Twoja mama może mieć swoje obawy – być może chce Cię chronić, może ma swoje przekonania na temat roli finansów w relacji. Ale masz prawo do własnych uczuć i wyborów. Ważne, żebyś nie czuła się winna z powodu tego, że nie przywiązujesz wagi do prezentów.

Czy myślisz, że twoja mama mogłaby zareagować otwarcie na taką rozmowę?