Co najmniej ostatni rok uważałam siebie za demiseksualną i mówiłam tak swojemu chłopkowi. Jednak w o

To jak o sobie myślimy, za kogo się uważamy nie zawsze znajduje potwierdzenie w rzeczywistości, nie jest stałe ponieważ świat nie jest stały i my też się zmieniamy...Kto z nas wie jak się zachowa w sytuacji ekstremalnej?, może wcale nie będziemy tacy prawi i odważni jak o sobie myślimy?a seksualność potrafi być płynna i stale nas zaskakiwać takimi kilkusekundowymi wyobrażeniami...modne ostatnio pojęcie panseksualności określa pewną gotowość na zmiany, rezygnację z definiowania jej...Nie miej wyrzutów sumienia bo popęd to naturalny stan z definicji nie podlegający pierwotnie racjonalizacji, i jest obecny u każdego tylko ujawnia się w różnym czasie, z różną siłą i jest z różną mocą tłumiony przez uwarunkowania środowiska w jakim się wychowujemy itd.W każdym dobrym i zgodnym związku osoby mają takie kilkusekundowe ( czasem dłuższe) "wyobrażenia" i to nie musi być wcale objaw rozpadającego się związku tylko czegoś naturalnego, wynikającego z ogólnego rozbudzenia i wręcz buduję lepszy związek. Czy o tym mówić swojemu partnerowi... hmmm... jestem zdania, że chyba nie przynosi to nic dobrego poza zasianiem wątpliwości u nie myślącej tak samo o tym zjawisku partnerze///