Chory "układ" rodzinny

Mam problem, po 14 latach wyjawiłam niezbyt przyjemną "tajemnicę", coś czego się wstydziłam, przez co nienawidzę siebie, choć byłam wtedy zaledwie dzieckiem. Powiedziałam o tym mojej mamie. Pierwotnie mi uwierzyła, a teraz mam wrażenie, że albo próbuje zrobić ze mnie wariatkę, albo usilnie szuka moich potknięć by nie wrócić do sedna sprawy. Oczywiście "oprawca" do niczego się nie przyznaje. Od miesiąca wychodzi temat psychologa, bo rzekomo coś sobie "uroiłam" lub "źle zrozumiałam".
Czuję się jak w potrzasku, chcę Mamie udowodnić, że nie oszukuję jej - bo chyba mi to też sugeruje. Chcę by ona wyrwała się z tej szklanej bryły, którą przed laty sama usnułam chcąc zapomnieć i udawać, że nic się nie dzieje, bo wydawało mi się, że to moja wina.
Istnieje jakiś sposób by poprzez rozmowę z Panią jako specjalistką moja Mama uwierzyła mi?
Brakuje mi sił już, a ta sytuacja na prawdę mnie wykańcza.
Może gdyby nie mój chłopak, to milczałabym dalej. Lecz zadał mi jedno pytanie po którym postanowiłam działać: "Co zrobisz gdy będziemy mieli dzieci? Jak wytłumaczysz swojej Mamie, że nie zostawiasz naszych pociech pod ich opiekę?"
Aktualnie przebywam poza Łodzią, ale jestem w stanie dojechać jeśli zgodziłaby się Pani przyjąć mnie i moją Mamę i pomóc nam.

Pozdrawiam