Chcę coś z życiem zrobić lecz nie wiem czy mam nazwa siebie po prostu leniem. Mam 30 lat pokonczyła
Chcę coś z życiem zrobić lecz nie wiem czy mam nazwa siebie po prostu leniem. Mam 30 lat pokonczyłam beznadziejne studia , nie umiem a=języków , nie mam doświadczenia. W głowie wiele ambicji, chciałabym np. mieć swoj salon kosmetyczny lecz nie poszłam w tym kierunku bo byłam osobą nielubiąca kontaktu fizycznego z ludzmi, biurowe stanowisko lecz mam problem z szybkim uczeniem się , mogłabym wiele bo czuję się uzdolniona również manualnie i sportowo , ale nie wiem za co się zabrać. Wciąż mój umysł i ciało jest rozleniwione i nic mi się nie chce. Chyba , że to problem z tarczycą bo również mam jakieś tam zdrowotne problemy. Chcę zyć , dobrze zarabiać , spełniac się ale nie wiem w czym , nawet od 3 miesięcy nie mogę pracy znalezc. A jestem introwertyczką , a wszystkie oferty to praca z ludzmi. Matka mnie wychowywała ucząc robić wszystko za mnie , czuję to nadal , że jednak próbuję cokolwiek robić i działać to czuję mamusiową opiekę , że nie poradzę sobie, zle to zrobię , więc zrobi to za mnie. Jak mam się z tego uwolnić ? Bo cokolwiek próbuję działać , uczyć się np. na uczelni to nie potrafię się skupić i dojrzale myśleć, że nikt za mnie tego nie zrobi. A zawsze tak było, czy to jak wstawiałam pranie to zawsze co wstawiłam , zostaw ja to zrobie , nie jedz bo ślisko, gdzie ty zaparkujesz itp. niestety jeszcze z nią mieszkam , może to by mi pomogło uwolnić całkiem umysł? Czy to mój poziom inteligencji? Czy to choroba? Czy uwarunkowanie? Czy rozleniwiłam umysł bo go nie trenuje ? Za co mam się zabrać w zyciu bo nie wiem , nie chce więcej , niż chcę
4 odpowiedzi
Dziękuję za pytanie. Dobrze Pani adresuje swoje wyzwanie: sposób wychowania bardzo determinuje nasze działania. Niemniej, warto wiedzieć, że to było wiele lat temu, a Pani jest dojrzałą, samodzielną kobietą, która ma prawo (a może nawet obowiązek) podejmować swoje decyzje i popełniać swoje błędy. Zdecydowanie, jako dorośli ludzie, uczymy się dzięki naszym błędom:D Zachęcam więc do popełniania ich. Najpierw na małą skalę: pojechać, nie umieć zaparkować i wrócić, wkurzyć się na siebie, pojechać, nie umieć zaparkować, ale sobie poradzić i w konsekwencji wrócić zadowoloną:D Warto wiedzieć, że im dłużej Pani pielęgnuje w sobie ten stan tęsknoty za niewykorzystanymi możliwościami, tym trudniej z niego wychodzić. Im częściej będzie Pani działać po swojemu, tym więcej będzie Pani miała wiedzy o swoich możliwościach i ograniczeniach. Zachęcam do kontaktu. Z tego co czytam istotne jest ułożenie również relacji z Pani mamą, z którą - też to czytam - Pani nadal mieszka. To, że jesteście silnie ze sobą związane to piękny stan. Warto jednak poszukać sposobów, aby to docenić, ale móc iść przez swoje życie samodzielnie.
Witam serdecznie, z tego co Pani napisała zrozumiałam, że jest Pani zmęczona swoją sytuacją i chciałby Pani zacząć ,,działać" tylko trudno jest Pani podjąć jakąś pracę, a komunikaty ze strony mamy nie dają poczucia ,,dam radę". Sytuacje zmian w życiu to sytuacje kryzysowe, gdzie dobrze jest mieć przy sobie wsparcie. Może być to wsparcie profesjonalisty - psychoterapeuty, który potowarzyszy Pani w wyborach życiowych i pomoże określić co jest dla Pani ważne. Pomocna również będzie praktyka mindfulness (z nauczycielem mindfulness), która poprawi koncentrację i możliwości poznawcze oraz pomoże wyciszyć umysł. Powodzenia życzę! Paulina Musielak-Jamróz
Dzień dobry, może zacznę od tarczycy. Faktycznie warto zbadać hormony i jeśli zajdzie taka potrzeba - włączyć leczenie, ponieważ tarczyca odpowiada za gospodarkę hormonalną w organizmie i wahania w tym obszarze mogą wpłynąć na siły do życia i napęd, jakim Pani dysponuje. Co do reszty - wychowanie i to, jaki obraz siebie odbieramy w przekazie rodzicielskim odgrywa znaczącą rolę w późniejszym doświadczeniu świata, ale go nie determinuje. Jako dorośli ludzie mamy wpływ na to, jaką narrację wybierzemy i jak zdecydujemy się określić siebie. Jeśli odczuwa Pani trudność w tym obszarze, warto skorzystać ze wsparcia terapeuty. Podczas terapii można przyjrzeć się wzorcom i algorytmom, w oparciu o które Pani funkcjonuje i dokonać w nich "przemeblowania", zgodnego z Pani wartościami i potrzebami. Pozdrawiam serdecznie, życząc wszystkiego, co Pani potrzebne.
Szanowna Pani, To, co Pani opisuje, jest bardzo trudne i zrozumiałe, że czuje się Pani zagubiona i zniechęcona. Proszę jednak wiedzieć, że to wcale nie oznacza, że jest Pani „leniem” czy „niezdolna”. Często za takim brakiem energii, problemami z koncentracją i motywacją mogą stać zarówno kwestie zdrowotne, jak i psychiczne, np. zaburzenia związane z atypowością systemu nerwowego — jak ADHD czy inne trudności rozwojowe, które wpływają na uwagę, organizację i funkcjonowanie w codziennym życiu. Mogą też mieć na to wpływ warunki, w których się Pani wychowywała — nadmierna opiekuńczość matki, która nie pozwoliła na samodzielność, potrafi utrudnić nabywanie poczucia własnej skuteczności i niezależności. Ważne jest, aby zacząć od diagnozy różnicowej — profesjonalne badanie pomoże ustalić, czy to są przyczyny neurobiologiczne, zdrowotne, czy też np. efekt psychicznych trudności. Terapia integracyjna lub poznawczo-behawioralna dostosowana do Pani potrzeb może bardzo pomóc w budowaniu motywacji, organizacji dnia i radzeniu sobie z presją. Proszę nie oceniać siebie surowo — wiele osób zmaga się z podobnymi wyzwaniami i znajdują sposoby, by odnaleźć swoje miejsce i siłę. Najważniejsze to zacząć od drobnych kroków i poszukać wsparcia specjalistów, którzy rozumieją złożoność takich sytuacji. Trzymam kciuki za Panią i jestem przekonana, że z pomocą i odpowiednim wsparciem możliwe jest odnalezienie drogi do satysfakcji i spełnienia. Zapraszam do kontaktu
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.