Bulimia - jak sobie z tym poradzić?
Bulimia – jak sobie z tym poradzić? Witam Bliska mi osoba od 7 lat boryka się z bulimia. Na poczatku spowodowane było to odreagowywaniem stresow, brakiem akceptacji swojej osoby i ciala(przez troche okraglejsze w tamym okresie ksztalty). Teraz potrafi o tym rozmawiac i dzielic się tym problemem, jedank tylko ze mna. Jestem jedyna osoba, ktorej potrafila o tym powiedziec, przez co moja obecnosc powstrzymuje ja od objadania się i wymiotowania, gdyz jest jej zwyczajnie glupio. Nie powstrzymuje to jednak ciaglych mysli o jedzeniu, nadmiernego apetytu i strachu przed przytyciem. Mieszkamy i studiujemy razem. Co jakis czas jednak wracamy do rodzinnych domow, gdzie nie mogę jej kontrolowac i może bez problemu objadac się i wymiotowac gdyz nikt z jej rodziny nie wie o jej problemach. Opcje powiedzenia o tym rodzinie odrzucamy jednak z miejsca, gdyz zniszczyloby ja to totalnie, ze względu na strach o dalszym rozejsciu się tej informacji dalej.Można powiedziec ze moja obecnosc jest troche lekarstwem i powstrzymuje ja od wymiotowania, jednak to nie jest rozwiazanie bo ona i tak o tym mysli, przez co traci humor, nastroj i checi do zycia. Wiemy o tym wszystko jednak nie jestemy w stanie nic zrobic . Probowalismy diety jednak nie najadala się nia i wciąż bala się ze i tak przytyje . Jest to osoba piekielnie inteligenta i piekna, co jest tym bardziej dziwne. Swiadomosc ryzyka i konsekwencji zwiazanych z ta choroba zupelnie nie ma dla niej znaczenia, gdyz bulima jest po prostu nieporownywalnie silniejsza od niej. Wydaje mi się ze istotne jest tez to ze pragnie się tego pozbyc jednak borykajac się z tym przez tyle lat, przeczytawszy wszystkie fora i probowawszy wszystkich znanych jej sposobow, zwyczjnie stracila na to nadzieje. Proszę o pomoc Pozdrawiam
4 odpowiedzi
Witam, bulimia to poważna choroba. Wyniszcza i zatruwa organizm, człowiek jest od niej uzależniony. Jak Pan zapewne spostrzega minęło wiele lat z chorobą, w samotności, bez poczucia akceptacji, bez zrozumienia. Ta choroba nie minie samoistnie, tej Pani potrzebne jest wsparcie, ale także konkretna pomoc psychologiczna. Koniecznie proszę zgłosić się do psychologa lub psychiatry. Na pewno pomocna byłaby także współpraca dietetyka, który pomoże ustalić odpowiednią dietę. Żadne porady i fora nie rozwiązują problemu, który zapewne tkwi gdzieś głębiej i u każdej osoby jest inny, indywidualny i sposób podejścia i prowadzenia terapii także musi być dostosowany do danej osoby i jej sytuacji.
Uzyskaj odpowiedź dzięki konsultacji online
Potrzebujesz porady specjalisty? Zarezerwuj konsultację online: otrzymasz odpowiedzi bez wychodzenia z domu.
Witam, problem który Pani opisuje dotyczący zaburzonego stosunku do odżywiania stanowi objaw choroby, główna przyczyna tkwi w psychice. Jedzenie oraz wszystkie kwestie z nim związane stanowią "temat zastępczy" dla problemów emocjonalnych. Zachowania bulimiczne staja się sposobem na odreagowanie emocji- zwłaszcza tych negatywnych przy jednoczesnym braku innych umiejętności radzenia sobie z pojawiającymi się emocjami. Pisze Pani, że rodzina nie wie o jej chorobie... sądzę, że tu własnie zaczyna się problem. Najwidoczniej relacje w rodzinie są zaburzone i dlatego Pani koleżanka nie czuje sie na tyle pewnie aby móc się przed nimi otworzyć. Nie może Pani brać całej odpowiedzialności na siebie gdyż we dwie nie udźwigniecie tego problemu. Bardzo optymistyczny jest fakt, że koleżanka chce się uwolnić od tego i szuka pomocy. Powinna jej jednak poszukać nie na forach a u specjalisty. Bez terapii nie będzie w stanie sama nauczyć się konstruktywnych metod radzenia sobie z emocjami oraz racjonalnego podejścia do kwestii żywienia. Pozdrawiam
Dzień dobry, W przypadku bulimii ważne jest podjęcie psychoterapii. Często potrzebna jest również współpraca z psychiatrą i przyjmowanie leków wspomagających terapię. Widać, że Pani jest zaangażowana w pomoc tej bliskiej osobie, dlatego wskazane jest by Pani z tą osobą wspólnie zgłosiły się na pierwsze spotkanie z terapeutą. Najważniejsza przy leczeniu zaburzeń odżywiania jest motywacja chorującej osoby do zmiany swojej sytuacji i podjęcia leczenia. Nie wystarczy zaangażowanie osób trzecich. Czasem sesje terapeutyczne służą na początek budowaniu motywacji wewnętrznej chorującej osoby. W przypadku bulimii bywa, że jest potrzebna terapia rodzinna. Choroba ta często ma bowiem charakter systemowy i jest ściśle związana z tym, co dzieje się w rodzinie i relacjach osoby chorującej. Terapia rodzinna jest wskazana na pewno wówczas, kiedy istnieje zależność osoby chorującej od rodziny, np. na poziomie finansowym lub bytowym. W razie dodatkowych pytań zapraszam do kontaktu. Pozdrawiam, Marta Śmieszek
Dzień dobry, nie ma innej b-j skutecznej formy pomocy dla osoby, borykającej się z problemami odżywiania, jak terapia farmakologiczna, aplikowana przez lekarza psychiatrę oraz psychoterapia u psychoterapeuty. Pana/Pani pomoc dla dziewczyny może polegać jedynie na udzielaniu jej wsparciu psychicznego oraz poinformowaniu, z jakich form pomocy może partnerka skorzystać. Pozdrawiam
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.