Borderline

Witam, często w takich sytuacjach rodzice mają związane ręce, ponieważ cokolwiek by nie zrobili poniosą konsekwencje. Sama Pani zauważyła,że w momencie kiedy Pani pokazuje córce, że ten mężczyzna nie jest dla niej, że może cierpieć na zaburzenie osobowości, to ona się od Pani oddala. Natomiast jeżeli Pani nic nie mówi, to córka czuje to jako akceptację jej związku. Rozumiem, że może być to dla Pani bardzo trudne, gdyż jedyne czego Pani chce to dobra swojego dziecka. Natomiast Pani córka chciałaby aby mama zaakceptowała jej wybory życiowe. Moją propozycją jest spokojne porozmawianie z córką, dowiedzenie się co daje jej ten związek, za co ona kocha tego mężczyznę, jakie potrzeby jej są zaspakajane. Niestety siłą nic nie wskóramy, a jedynie może to mieć odwrotny skutek, ponieważ może pojawić się opór u córki i jeszcze większe zaangażowanie w związek. Poniżej zamieszczam najważniejsze cechy osób ze spektrum bordeline wg DSM V. Osoby te są w stanie ciągłego kryzysu emocjonalnego lub behawioralnego. Często odczuwają pustkę i znudzenie. Zaburzona tożsamość (niepewny obraz Ja) może skłaniać ich do przywiązania się mocno do innych, a następnie odrzucania tych samych osób z równym zapałem. Jednocześnie mogą oni gorączkowo starać się zapobiec porzuceniu, które bywa rzeczywiste lub wyobrażone. Pod wpływem wyraźnej impulsywności mogą się ranić lub okaleczać bądź też przejawiać inne potencjalnie szkodliwe zachowania, takie jak nierozważne kontakty seksualne, niepohamowane zakupy, napady objadania się lub niebezpieczna jazda. Chociaż stres może powodować krótkotrwałe epizody dysocjacji lub paranoi, to szybko one ustępują. Intensywne, gwałtowne zmiany nastroju mogą rodzić złość, która jest nieodpowiednia do sytuacji i niekontrolowana.