Bliską osobą z zaburzeniem odzywiania

Witam serdecznie, to zrozumiałe, że troszczy się Pani o bliską osobę i chciałaby Pani jej pomóc w trudnej chorobie jaką jest bulimia. To, że rodzina czuje duży niepokój, kiedy osoba chora rezygnuje z terapii jest naturalne. Zaburzenia odżywiania z którymi boryka się pacjent są trudne nie tylko dla niego samego, ale również dla opiekunów, przyjaciół, gdyż mimo ich szczerych chęci i zaangażowania doświadczają oni poczucia bezradności. Proszę pamiętać, że Państwa rola jest niezwykle ważna w procesie zdrowienia pacjenta, ale jednocześnie - ograniczona. Mogą Państwo wspierać osobę chorą, być przy niej, słuchać jej i przekonywać do ponownego podjęcia lecznia. Pokazywać korzyści płynące z uporania się z problemem, zapytać dlaczego czuje opór wobec terapii. To bardzo wiele. Jednak pacjent, aby mógł podjąć pracę nad swoim zaburzeniem musi poczuć wewnętrzną potrzebę i motywację do zmiany. Nie mozna zmusić dorosłej osoby, która jest chora do leczenia, jeśli sama nie będzie tego chciała. Żywię nadzieję, że bliska Pani osoba w pewnym momencie poczuje gotowość do podjęcia pracy nad swoim problemem. Pozdrawiam ciepło.