Bezsilność, depresja i narastający lęk

Nie wiem od czego zacząć tą wiadomość. Od urodzenia choruje na dziecięce porażenie mózgowe. Miałam kilka operacji.Połowę swojego życia spędziłam na oddziale neurologii dziecięcej, gdzie kilkukrotnie uczyłam się chodzić. Po zmianie przepisów poszłam pierwszy raz do masowej szkoły. W liceum, lekarz powiedział mi że za kilka lat nie będę chodziła. Zbierałam się po tym rok, ale zacisnelam zęby i zdałam maturę.Przez ostatnie lata robiłam wszystko, żeby pozbyć się nadziei. Po słowach że lepiej już nigdy nie będzie i czeka mnie życie na wózku inwalidzkim, nie chciałam jej mieć. Wtedy po raz pierwszy pojawiła się u mnie depresja i problemy ze snem.(leczę się od ponad dwóch lat). Postawiłam wszystko na jedną kartę i uczyłam się tyle, że obecnie studiuję. Ale coś zaczyna we mnie pękać. Boję się o siebie, pierwszy raz w życiu, bo do tej pory było mi wszystko jedno co będzie dalej. Boję się tej chwili, gdy usiade na tym wózku i nie będę umiała wybaczyć sobie tego, że dziś nie potrafię walczyć o to, aby tych kroków było jak najwięcej a jednocześnie wiem, że nie mam siły, żeby wrócić na rehabilitację, do tego bólu, który nigdy się nie zmniejsza. Zwłaszcza dlatego że nigdy nie zobaczę efektów mojego wysiłku. Nie wiem co robić dalej, zwłaszcza że nikt mi nie pomoże i całą walkę po raz kolejny w moim życiu będę musiała stocznię sama..