Ukończyłam studia psychologiczne na Uniwersytecie SWPS. Obecnie jestem uczestniczką 26. edycji czteroletniego podyplomowego Szkolenia w Terapii Poznawczo-Behawioralnej Osób Dorosłych w Warszawie (2022–2026), którego celem jest uzyskanie certyfikatu psychoterapeuty poznawczo-behawioralnego.
W pracy terapeutycznej kładę nacisk na praktyczne rozwiązania i dostosowane do potrzeb pacjenta strategie, które pomagają skutecznie radzić sobie z trudnościami, odzyskiwać równowagę emocjonalną i poprawiać jakość życia.
Oferuję pomoc osobom doświadczającym depresji, zaburzeń lękowych, zaburzeń osobowości, kryzysów w związkach oraz trudności wychowawczych. Pracuję również z parami, osobami zmagającymi się z uzależnieniami, a także prowadzę coaching dla rodziców, wspierając ich w budowaniu świadomych i zdrowych relacji rodzinnych.
Od 2025 roku prowadzę własną praktykę psychologiczną. Wierzę, że każdy człowiek ma w sobie zasoby do zmiany – moim zadaniem jest pomóc je odkryć i wspierać w procesie rozwoju.
psychoterapeuta, psycholog
Relaksowa 11, Parter, pokój nr 1, 05-240 Tłuszcz
Oferuję pomoc osobom doświadczającym depresji, zaburzeń lękowych, zaburzeń osobowości, kryzysów w związkach oraz trudności wychowawczych. Pracuję również z parami, osobami zmagającymi się z uzależnieniami, a także prowadzę coaching dla rodziców, wspierając ich w budowaniu świadomych i zdrowych relacji rodzinnych. Serdecznie zapraszam!
Dowiedz się więcej11/05/2026
Relaksowa 11, Parter, pokój nr 1, 05-240 Tłuszcz
Oferuję pomoc osobom doświadczającym depresji, zaburzeń lękowych, zaburzeń osobowości, kryzysów w związkach oraz trudności wychowawczych. Pracuję również z parami, osobami zmagającymi się z uzależnieniami, a także prowadzę coaching dla rodziców, wspierając ich w budowaniu świadomych i zdrowych relacji rodzinnych. Serdecznie zapraszam!
11/05/2026
W tym gabinecie nie można umawiać wizyt przez internet
4 opinie
Sprawdzamy wszystkie opinie. Moderujemy je zgodnie z naszymi zasadami, dowiedz się więcej o opiniach i sposobie obliczania gwiazdek na Dowiedz się więcej Dowiedz się więcej o opiniach
Od pół roku borykałem się nie mogłem znaleźć celu w życiu i byłem strasznie emocjonalny z powodów rodzinnych Pani Nina po wysłaniu Mnie w kilku prostych zdaniach uświadomiła i otworzyła nowy rozdział w życiu bardzo polecam nie wolno się poddawać
Nina Kacprzuk
Bardzo dziękuję za te słowa.
Cieszę się, że mogłam choć w niewielkim stopniu pomóc spojrzeć na siebie i swoją sytuację z innej perspektywy. To ogromnie ważne, że mimo trudnego czasu zdecydował się Pan szukać wsparcia i nie poddać. Właśnie to jest często pierwszym krokiem do zmiany i rozpoczęcia nowego etapu w życiu.
Życzę dużo siły, spokoju i dalszego odnajdywania własnej drogi.
Pani psycholog jest osobą bardzo uważną, zaangażowaną i rzetelną. W trakcie sesji daje poczucie pełnej akceptacji i spokoju, co bardzo pomaga w otwartym mówieniu o trudnych sprawach. Jej sposób pracy jest przemyślany i dostosowany do indywidualnych potrzeb. Dzięki spotkaniom zyskałam większą świadomość swoich emocji oraz sposobów radzenia sobie z codziennymi wyzwaniami. Zdecydowanie polecam każdemu, kto szuka profesjonalnego wsparcia.
Nina Kacprzuk
Dziękuję :-)
Trafiłam do pani Niny w bardzo trudnym momencie swojego życia. Podczas każdego spotkania czułam się bezpiecznie i zrozumiana. To niezwykle miła, ciepła i empatyczna osoba, która naprawdę potrafi słuchać – bez oceniania i pośpiechu. Atmosfera podczas spotkań jest spokojna i pełna zaufania, dzięki czemu łatwo się otworzyć. To specjalistka, do której wraca się z przekonaniem, że jest się w dobrych rękach. Z pełnym przekonaniem mogę polecić panią Ninę.
Nina Kacprzuk
Bardzo mi miło :-)
Bardzo polecam współpracę z Panią Niną. To osoba pełna ciepła, empatii i autentycznego zrozumienia. Od pierwszych spotkań czułam, że jest to bardzo bezpieczna przestrzeń, w której można być sobą - bez oceniania, bez presji, w swoim tempie.
Dzięki naszej pracy nauczyłam się lepiej słyszeć siebie, zauważać swoje potrzeby i budować poczucie własnej wartości. Pani Nina pomogła mi spojrzeć na siebie z większą łagodnością i zrozumieniem, co było dla mnie ogromnie ważne.
Jestem bardzo wdzięczna za tę współpracę i z całego serca polecam Panią Ninę każdemu, kto szuka uważnej, wspierającej i mądrej terapii.
Nina Kacprzuk
Bardzo dziękuję za podzielenie się swoją opinią i zaufanie. Cieszę się, że spotkania były pomocne i wspierające. Życzę wszystkiego dobrego oraz dalszego wzmacniania tego, co ważne.
3 odpowiedzi udzielonych przez lekarza na pytania pacjentów na ZnanyLekarz.pl
Dzień dobry, moje pytanie skierowane jest do psychologów i terapeutów, mianowicie co mam zrobić w takiej sytuacji. 8 lat temu poznałem dziewczynę, zakochałem się w niej na zabój, podobała mi się fizycznie, mieliśmy również wspólne zainteresowania. I nagle po 4 miesiącach zerwala ze mną po pobycie tydzień czasu w górach. Z tego co wiem miała problemy emocjonalne i nawrót depresji. Było mi bardzo ciężko, uciekłem w zainteresowania, które również nas połączyły. Przez ten czas starałem się o niej zapomnieć, wszedłem w dwa inne związki, które zakończymy się porażka, jeden krótki, drugi dłuższy. Oba zakończymy się niepowodzeniem, bo wspomnienia wracały cały czas i wracają. Ciągle myślę, od 8 lat nie mogę zbudować niczego nowego, bo ja kocham, czuje że jest miłością życia, ale tak długo się nie kontaktowaliśmy że nie wiem co będzie. Boje się jak ona zareaguje, co mi odpowie. Ja nie mam pojęcia co u niej się dzieje, czy ma życie osobiste czy nie. Ostatnio w mediach wyświetliło mi się jej zdjęcie i wspomnienia znowu przybrały. Kocham ją strasznie i chciałbym z nią być, ale nie wiem czy po takim czasie jest to możliwe. Bardzo proszę o poradę co zrobić w takiej sytuacji
To, co Pan przeżywa, pokazuje, jak ważna i emocjonalnie znacząca była dla Pana ta relacja. Czasami niedomknięte historie i brak odpowiedzi na wiele pytań sprawiają, że uczucia pozostają żywe nawet po wielu latach.
Jeśli czuje Pan potrzebę kontaktu, można zrobić to spokojnie i z szacunkiem, bez budowania oczekiwań. Najważniejsze jednak wydaje się zrozumienie, dlaczego ta relacja tak mocno zatrzymała Pana emocjonalnie i utrudnia tworzenie nowych więzi. W tym bardzo pomocna może być terapia, która pozwoli oddzielić przeszłość od teraźniejszości i odzyskać przestrzeń na własne życie.
Mam 20 lat i od dłuższego czasu czuję się psychicznie bardzo źle. Mam ogromny lęk o przyszłość, bardzo niską wiarę w siebie mimo tego, że dbam o wygląd, trenuję siłowo od lat i dobrze wyglądam fizycznie. Ciągle porównuję się do innych mężczyzn i mam wrażenie, że jestem gorszy, bo nie mam prawa jazdy, nie mam wysokiego statusu społecznego, mam mało znajomych i prawdopodobnie będę pracował w zwykłej pracy magazynowej.
Bardzo boję się, że zostanę samotny do końca życia. Byłem raz w związku i po rozstaniu kompletnie przestałem wierzyć, że jeszcze kiedyś będę miał normalną relację. Mam wrażenie, że atrakcyjne dziewczyny są poza moim zasięgiem i że gdyby dowiedziały się o moim życiu, pracy czy sytuacji finansowej, to od razu by mnie odrzuciły.
Często odczuwam bardzo silny stres i lęk. Mam problemy ze snem, budzę się z uciskiem w żołądku, mam derealizację i poczucie utknięcia w życiu. Nawet zwykłe rzeczy, jak pójście do pracy, potrafią wywoływać u mnie ogromny niepokój i fizyczny dyskomfort.
Czuję, jakbym żył ciągle pod presją, że jako mężczyzna muszę dużo zarabiać, mieć status, prawo jazdy i idealne życie, żeby zasługiwać na miłość i szacunek. Przez to mam coraz mniej nadziei, że moje życie może wyglądać normalnie.
Nie jestem całkowicie zamknięty w sobie, potrafię rozmawiać z ludźmi, mam kilku kolegów i pasję do treningu, ale psychicznie czuję się coraz bardziej przeciążony i zagubiony. Chciałbym zrozumieć, czy to, co czuję, jest normalne i jak przestać patrzeć na siebie jak na kogoś niewystarczającego.
To, co Pan opisuje, wskazuje na duże przeciążenie psychiczne i emocjonalne. Nie brzmi to jak „zwykłe lenistwo”, brak ambicji czy słabość charakteru, ale raczej jak stan przewlekłego napięcia, lęku, obniżonej samooceny i bardzo surowego sposobu myślenia o sobie. W Pana wypowiedzi pojawia się kilka ważnych obszarów: silny lęk o przyszłość, porównywanie się z innymi mężczyznami, poczucie bycia „niewystarczającym”, obawa przed samotnością, trudność po rozstaniu, napięcie w ciele, problemy ze snem, derealizacja oraz przekonanie, że aby zasługiwać na miłość i szacunek, trzeba spełniać określone warunki: dużo zarabiać, mieć status, prawo jazdy, atrakcyjne życie i pełną kontrolę nad przyszłością.
Warto zauważyć, że to nie same fakty z Pana życia muszą być głównym źródłem cierpienia, ale znaczenie, jakie Pan im nadaje. Przykładowo: „nie mam prawa jazdy” może zostać przez umysł przetłumaczone na „jestem gorszy”; „pracuję lub będę pracował w zwykłej pracy” na „nie zasługuję na szacunek”; „rozpadł się mój związek” na „już nigdy nikt mnie nie pokocha”. Takie myśli mogą wydawać się bardzo prawdziwe, zwłaszcza gdy towarzyszy im silny lęk, ale nie zawsze są obiektywnym opisem rzeczywistości.
To, że dba Pan o wygląd, trenuje, ma kilku kolegów, potrafi rozmawiać z ludźmi i ma pasję, jest bardzo ważną informacją. Oznacza to, że nie jest Pan osobą „bez zasobów”. Problem może polegać na tym, że aktualnie Pana umysł filtruje rzeczywistość głównie przez braki, porównania i przewidywanie odrzucenia. W takim stanie nawet realne mocne strony przestają być odczuwalne jako wartościowe.
Objawy takie jak silny lęk, ucisk w żołądku, wybudzanie się, derealizacja, poczucie utknięcia i narastające poczucie beznadziei są sygnałem, że warto skorzystać z pomocy specjalisty. Dobrym kierunkiem byłaby konsultacja z psychologiem lub psychoterapeutą, szczególnie w nurcie poznawczo-behawioralnym, ponieważ ten rodzaj pracy pomaga rozpoznawać automatyczne myśli, przekonania o sobie, mechanizm porównań, lęk przed odrzuceniem oraz budować bardziej realistyczny obraz siebie.
W terapii można byłoby przyjrzeć się między innymi takim przekonaniom jak:
„muszę mieć wysoki status, żeby zasługiwać na miłość”,
„jeśli nie zarabiam dużo, jestem gorszy”,
„atrakcyjna dziewczyna na pewno mnie odrzuci”,
„po jednym rozstaniu nie mam już szans na normalną relację”,
„inni mężczyźni są lepsi ode mnie”.
Celem nie byłoby sztuczne przekonywanie Pana, że „wszystko jest super”, ale stopniowe uczenie się patrzenia na siebie w sposób bardziej sprawiedliwy, mniej oparty na presji i porównaniach. Warto też pracować nad regulacją napięcia w ciele, snem, lękiem oraz odbudową poczucia wpływu na własne życie małymi, realnymi krokami.
Na ten moment pomocne może być zadanie sobie pytania: „Czy oceniam siebie tak, jak oceniłbym bliskiego kolegę w podobnej sytuacji?”. Często okazuje się, że wobec innych jesteśmy znacznie bardziej wyrozumiali, a wobec siebie stosujemy bardzo surowe kryteria. Jeżeli objawy nasilają się, pojawiają się myśli rezygnacyjne, poczucie braku sensu życia albo trudność w codziennym funkcjonowaniu, warto nie odkładać konsultacji. W takiej sytuacji pomoc psychologiczna lub psychiatryczna nie oznacza porażki, tylko odpowiedzialne zajęcie się swoim zdrowiem psychicznym.
Ma Pan 20 lat, czyli jest Pan na etapie, w którym wiele spraw zawodowych, relacyjnych i życiowych dopiero się kształtuje. Aktualny moment nie przesądza o całej przyszłości. To, że dziś czuje się Pan zagubiony i przeciążony, nie oznacza, że tak będzie zawsze. Warto potraktować ten stan jako sygnał, że potrzebuje Pan wsparcia, uporządkowania myśli i pracy nad sposobem, w jaki buduje Pan poczucie własnej wartości.
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.
Gabinet Psychoterapii Poznawczo-Behawioralnej Nina Kacprzuk
Ceny niektórych usług mogą zależeć od indywidualnego przypadku. Po umówieniu wizyty możesz mnie zapytać o cenę konkretnej usługi, wysyłając bezpośrednią wiadomość. Zarezerwuj dogodny termin już teraz.
Przewidywany czas odpowiedzi:
