Zdjęcie kobiety z problemem nietrzymania moczu

Jak uroginekologia rozwiązuje problemy związane z nietrzymaniem moczu?

Napisano przez w Ginekologia21 czerwca 2015 Brak komentarzy.

Lekarzem specjalizującym się w diagnostyce nietrzymania moczu, diagnostyką i leczeniem oraz profilaktyką jest lekarz ginekolog. Do niego kierujcie swoje pytania i wątpliwości. Specjalizacją do której zaliczamy problem nietrzymania moczu jest uroginekologia.

Problemy spowodowane tą przykrą dolegliwością, mające olbrzymi wpływ na Wasze życie, wymagają zdiagnozowania, odpowiedniego leczenia, rehabilitacji i profilaktyki.

Zadaniem moim jest również zainspirowanie Pań do postawienia przed sobą pytania, czy jest to także i mój problem? Czy moje koleżanki, znajome i bliskie osoby wiedzą do kogo udać się po pomoc i co można z NM zrobić. Celem moim jest wesprzeć każdą z Was w postawieniu pierwszego kroku na drodze poprawienia jakości swojego życia.

Jaka jest skala problemu?

Problem nietrzymania moczu – jest problemem tak powszechnym, że zarejestrowany został przez Światową Organizację Zdrowia – WHO i Międzynarodowe Towarzystwo Kontyngencji – ICS jako choroba społeczna. Dotyczy 10 – 15 % ogółu społeczeństwa co w polskich realiach stanowi około 4 mln osób, w większości kobiet. Skala problemu jest bardzo poważna, gdyż schorzenie występujące już u 5% ogółu społeczeństwa jest uznawane za chorobę społeczną. O NM w Polsce mówi się ciągle bardzo mało pomimo, że na dolegliwości z nią związane narażeni są wszyscy – bez względu na wiek i płeć.

Nawet 50% kobiet w okresie menopauzalnym może mieć problem z nietrzymaniem moczu

Istnieją jednak grupy szczególnie narażone – kobiety po porodach, kobiety w okresie menopauzalnym, kobiety w starszym wieku. Dolegliwość ta nasila się wraz z wiekiem, a w okresie menopauzalnym skalę problemu określa się nawet na 50% populacji kobiet. Mimo wszystko nie umożliwiono mu zaistnienia w mediach. Nie „ oswojono” jak depresji, dzięki czemu ludziom z depresją łatwiej jest żyć.

Otóż z nieotrzymaniem moczu – NM – żyje się trudno i po kryjomu. Zabiera możliwość korzystania w pełni z uroków życia, negatywnie wpływa na psychikę, zabiera Wam pewność siebie, będąc niekiedy przyczyną depresji. Nietrzymanie moczu jest naprawdę istotnym problemem społecznym. Destruktywnie wpływa na JAKOSC ŻYCIA. Jakość życia rozumianą w kilku płaszczyznach. Zarówno jakość życia społecznego jak i osobistego. W miejscu pracy, w życiu kulturalno – oświatowym, wśród znajomych, bliskich, powoduje podświadome wycofywanie się i obniżanie komfortu życia.

W ostatnim czasie podnosi się również problem nietrzymania moczu jako przyczynę obniżenia jakości związku partnerskiego, jako negatywny wpływ na pożycie małżeńskie. Kobiety z tego powodu rezygnują z aktywności ruchowej, joggingu, gimnastyki, tańca, jazdy na rowerze itd. Bezwiedne oddawanie moczu w czasie kaszlu, kichania, śmiechu lub wykonywaniu wysiłków jest problemem wielu z Was.

Co warto wiedzieć o problemie nietrzymania moczu?

W celu dalszego przybliżenia istoty schorzenia, pozwolę sobie na kilka słów co to jest nietrzymanie moczu od strony medycznej.
NM dzielimy na:

  • WNM – wysiłkowe nietrzymanie moczu,
  • NNM – naglące nietrzymanie moczu
  • Mieszaną postać nietrzymania moczu.

Poza powyższymi, najczęstszymi postaciami NM są inne odmiany, należy wspomnieć o postaci przejściowej występującej z różnych przyczyn których również nie można lekceważyć, np. infekcja dróg moczowych, czynniki psychologiczne, efekty uboczne przyjmowania leków, zaparcia.
Czynnikami podwyższającymi ryzyko wystąpienia nietrzymania moczu są:

  • wady wrodzone,
  • czynniki genetyczne,
  • otyłość – która zmienia jakość tkanek i zwiększa siły nacisku na krocze,
  • wiek – niedobór hormonów, estrogenów, nasila efekt starzenia się tkanek wraz ze zmniejszaniem unaczynienia, zmniejszeniem liczby receptorów, atrofię śluzówki cewki, układ moczowy staje się słabszy i mniej podatny na skurcze, zwieracz ulega osłabieniu,
  • ciąże i porody – nietrzymanie moczu występuje rzadziej u kobiet które nie rodziły, niż u kobiet rodzących. Pierwsza ciąża, a przede wszystkim pierwszy poród mają decydujące znaczenie. Nietrzymanie moczu występuje również u kobiet rodzących poprzez cięcie cesarskie – gdyż wpływ na NM ma osłabienie powłok brzusznych i zmiana statyki miednicy w czasie ciąży. W trakcie porodu pewne sytuacje i praktyki położnicze mogą sprzyjać powstawaniu nietrzymania moczu. Są to np. pęknięcie krocza lub zbyt późne nacięcie krocza.
  • przewlekłe zaparcia – wysiłki wykonywane w czasie oddawania stolca są odpowiedzialne za odnerwienie okolic krocza, zaburzenia statyki miednicy, obniżenie narządów układu moczowego i narządu rodnego,
  • uprawianie sportu – coraz częściej, intensywne uprawianie sportu w sposób nieregularny i nieumiejętny, tłumaczy pojawienie się nietrzymania moczu u młodych kobiet. – operacje chirurgiczne – operacje chirurgiczne cewki moczowej i okolicy szyi pęcherza mają pewien wpływ na trzymanie moczu.

Ze względu na złożoność NM niezbędnych jest kilka etapów diagnostycznych, a uzyskane w nich informacje kliniczne znajdują swoje odzwierciedlenie w planie leczenia, które można rozpocząć już na pierwszej wizycie. Każda otwarta i pełna informacja ze strony Pań jest niezbędną i cenną wskazówką do postawienia diagnozy i ustalenia drogi leczenia przez uroginekologa lub szukania wsparcia u urologa lub proktologa.

Do metod leczenia NM należą techniki fizjoterapeutyczne, leczenie farmakologiczne, leczenie operacyjne. Do najczęściej stosowanych metod fizjoterapeutycznych należą ćwiczenia mięśni dna miednicy, krążki i wkładki dopochwowe, metoda biofeedback- biologicznego sprzężenia zwrotnego oraz elektrostymulacja.

Ćwiczenia mięśni dna miednicy mogą być podjęte niezależnie od okoliczności czy okresów życia, w których pojawia się wysiłkowe nietrzymanie moczu WNM, takich jak uprawianie sportu, ciąża, połóg, choroby dróg oddechowych, nałogowe palenie tytoniu, problemy prowadzące do częstego kichania i kaszlu, wynikające z chorób kręgosłupa, menopauza, w przypadku zaparć, W każdym z tych przypadków równocześnie z rehabilitacją należy podjąć  odpowiednie leczenie przyczynowe.